บทที่ 591 มาดูเรื่องขายหน้าของคนอื่น
ชั่วเวลานั้น จูต้าและหลิ่วซื่อเข้ากันได้ดียิ่งกว่าครั้งไหน
หากเย่อวี๋หรานมาเห็นเข้าคงกล่าวอย่างทอดถอนใจ “ไม่ว่าจะยุคสมัยไหน ถ้าอยากให้ความสัมพันธ์ระหว่างสามีภรรยาราบรื่นก็ต้องสื่อสารกันจริง ๆ ด้วยสินะ”
ยามปกติรู้สึกเหมือนจูต้ากับหลิ่วซื่อสามีภรรยาคู่นี้ ‘ให้เกียรติกันประหนึ่งอาคันตุกะ’ ต่างคนต่างทำเรื่องของตน ราวกับฝืนอยู่ด้วยกันไปวัน ๆ
คิดไม่ถึงว่าในยามที่พวกเขาสามารถสนทนากันอย่างสงบ กลับดูเหมือนสามีภรรยากันขึ้นมาบ้าง
อีกด้านหนึ่ง ในที่สุดจูเอ้อร์ก็เข้าใจเสียทีว่าหลิวซื่ออารมณ์เสียเพราะอะไร
ยามนั้นจูเอ้อร์ที่ไม่ค่อยคิดอะไรมากก็ทั้งรู้สึกผิดและมีโทสะขึ้นมาแล้ว
อย่างแรกคือเขาเข้าใจว่าหลิวซื่อรังเกียจที่เขาไร้ความสามารถ สู้ไม่ได้กระทั่งพี่ใหญ่ ส่วนอย่างหลัง นั่นเป็นงานที่พี่ใหญ่ของเขาเพิ่งได้รับมอบหมายจากท่านแม่ซึ่งไม่ง่ายเลย แต่หลิวซื่อกลับจะให้เขาไปแย่งชิงกับพี่ใหญ่เนี่ยนะ ออกจะหน้าไม่อายเกินไปหรือไม่?
เพียะ!!!
ฝ่ามือกระทบลงบนใบหน้าของหลิวซื่อ ภายในห้องเงียบสงบลงทันใด
หลิวซื่อกุมหน้าตัวเองพลางมองเขาด้วยความไม่อยากจะเชื่อ “เจ้า…เจ้าตบข้า?! จูซุ่นเหวย ข้าขอสู้ตายกับเจ้าแล้ว!”
พูดจบก็พลันโถมเข้าไปตบตีกับจูเอ้อร์
“ข้าเป็นวัวเป็นม้าให้ครอบครัวนี้ ข้าทำไปเพื่อใครกันแน่?”
“เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาตีข้า?”
“ข้าทำอะไรผิดงั้นรึ? ฮือ ๆๆ…”
……
ถึงเวลานี้ คนห้องข้าง
