ก่อนผ่าตัด ทุกคนกินข้าวนิดหน่อยไปบ้างแล้ว แต่การผ่าตัดสี่ห้าชั่วโมงค่อนข้างเปลืองพลังกายจริงๆ ตอนนี้จึงหิวนิดหน่อยก่อนผ่าตัดจะกินอิ่มเกินไปไม่ได้ ไม่อย่างนั้นจะรู้สึกเหนื่อยตอนยืน ทั้งยังมีผลกับสภาพการผ่าตัดประตูห้องผ่าตัดเปิดออก!ทุกคนต่างลุกขึ้นมา ตาจ้องประตูเขม็ง พอเห็นว่าหมอเดินออกมาจากห้องผ่าตัด พวกเขาก็ตาลุกวาวในทันทีเฉินชางพลันพบว่าโหยวหย่งก็อยู่ที่แท้ยังมีหลายคนเป็นห่วงเชอเจ๋อฮว่าเฉินชางไม่ทันรอให้ใครเอ่ยปากก็พูดขึ้นว่า “การผ่าตัดของเชอเจ๋อฮว่าสำ เร็จดี ทุกคนวางใจเถอะครับ ดึกป่านนี้แล้ว ทุกคนรอมาจนตอนนี้รีบกลับไปพักเถอะครับ”พอได้ยินว่าผ่าตัดสำ เร็จ ทุกคนก็ยิ้มขึ้นทันทีพวกเขาเข้าใจการสร้างทางเดินอาหารใหม่อะไรนั่นเสียที่ไหนพวกเขาได้ยินว่าสำ เร็จก็พอแล้วเด็กหญิงตัวน้อยรีบวิ่งมาจับมือเฉินชางไว้ “คุณอาหมอขอบคุณพวกคุณมากนะคะ”พูดจบก็ยัดลูกอมให้เฉินชางอีกกำมือ“พ่อหนูเจ็บไหมคะ” เด็กหญิงเอ่ยถามเสียงค่อยตอนนี้เอง ภรรยาของเชอเจ๋อฮว่าก็เดินมาหา มองเฉินชางด้วยแววตาซาบซึ้งเจือลำบากใจเป็นอย่างยิ่ง “ขอบคุณพวกคุณค่ะคุณหมอ! คุณช่วยพวกเราทั้งครอบครัวเลยค่ะ”หญิงผู้นี้ละอายใจมาก เพราะเรื่องของสามีกับอาการป่วยของลูกสาว ครอบครัวจะยังมีเงินได้อย่างไรเหล่าเพื่อนยากต่างต้องการให้อั่งเปาแพทย์ผู้นำทีมเสียหน่อยแต่…พวกเขารวมอั่งเปานี้ไม่ได้เธอเห็นลูกสาวเอาลูกอมให้เฉินชางแล้วใจอ่อนยวบ ค่อนข้างละอาย ด้วยกลั
