วว่าหมอโรงพยาบาลเมืองหลวงจะรู้สึกว่าน่าอายเฉินชางคุกเข่าลงไปมองเด็กหญิง ฉีกห่อลูกอมในมือแล้วยัดลูกอมเข้าปากเด็กหญิงพลันยิ้มขึ้นทันทีเฉินชางยิ้มให้ “หวานจัง ขอบคุณหนูที่ให้ลูกอมนะครับ!พ่อหนูไม่เจ็บแล้ว รอหายแล้วก็จะไม่เจ็บเลยครับ!”เด็กหญิงยิ้มอย่างดีใจ เธอมีความสุขมาก เบิกบานใจกว่ากินลูกอมเสียอีกแต่หญิงที่อยู่ข้างกันกลับร้องไห้เสียแล้วบรรดาเพื่อนยากที่อยู่รอบๆ ก็พากันซึ้งใจเป็นอย่างยิ่งโหยวหย่งที่อยู่ด้านหนึ่งรีบใช้เว็บแคมถ่ายเหตุการณ์นี้ไว้ตอนนี้ภาพที่ดูเหมือนธรรมดาภาพหนึ่งกลับทั้งอบอุ่นและซาบซึ้งใจ!เฉินชางยิ้มพลางลูบผมของเด็กหญิง “คุณลุงพวกนี้ผ่าตัดให้พ่อหนูทั้งนั้น หมอแบ่งให้ลุงๆ ด้วยได้ไหมครับ พวกเขาก็อยากกิน”เด็กหญิงได้ยินคำของเฉินชาง รู้สึกอายเล็กน้อย หน้าแดงขึ้นทันที “หนูเอาลูกอมทั้งหมดให้หมอไปแล้ว ไม่เหลือแล้วค่ะ”เธอพูดประโยคเดียวทำเอาเฉินชางน้ำตาคลอเล็กน้อยนี่เป็นความรักและความหวังทั้งหมดของเด็กหญิงคนนี้ เธอมอบให้ตนทั้งหมดหวังว่าเฉินชางจะทำให้เธอสมปรารถนาได้ตอนนี้ความปรารถนาเป็นจริงแล้ว ไม่อย่างนั้นตัวเฉินชางเองก็คงโทษตัวเองอยู่บ้างกระมังเฉินชางยิ้มแล้วแบ่งลูกอมให้จางฉาไห่ เหอจื้อเชียน หม่าเยว่ฮุย…รวมถึงพยาบาลที่ตามมาทุกคนแกะลูกอมยัดเข้าปาก ยิ้มมองเด็กหญิง “หวานจัง!”“อร่อยจัง!”เด็กหญิงมองหมอกลุ่มนี้แล้วน้ำตาไหลอาบแก้มทันที นอกจากซาบซึ้งใจแล้วก็ไม่รู้ว่าตนรู้สึกอะไรอย่างอื่น
