อีก…………หลังจากเฉินชางกลับมาที่ห้องผู้ป่วยแล้วก็ส่งเชอเจ๋อฮว่าไปสังเกตการณ์ที่ไอซียู เปลี่ยนคำสั่งแพทย์หลังการผ่าตัด เขียนประวัติอาการให้เรียบร้อยแล้วจึงเตรียมตัวกลับบ้านภรรยาของเชอเจ๋อฮว่าอุ้มลูกสาวที่หลับไปแล้วอย่างอ่อนล้าร่างกายผอมแห้งค่อนข้างอิดโรย แต่กลับอุ้มลูกสาวไว้ได้อย่างมั่นคงพอเห็นว่าเชอเจ๋อฮว่าเข้าที่เข้าทางแล้วจึงถอนใจโล่งอก!เธอหาม้านั่งวางตัวลูกสาวลงไป คลุมเสื้อของตนให้ลูก แล้วตัวเองค่อยนั่งหลับไปกับพื้นพอเฉินชางออกมาเห็นว่าเด็กหญิงนอนอยู่บนม้านั่งเย็นเฉียบกับแม่ที่นั่งเฝ้าลูกสาวอยู่กับพื้นก็รีบพูดว่า “ห้องเวรมีเตียงว่างพวกคุณไปนอนที่ห้องเวรไหมครับ”พอหญิงคนนั้นได้ยินก็รู้สึกเกรงใจ ส่ายหน้าไวๆ พูดอย่างไรก็ไม่ไป “ไม่เป็นไรค่ะ ข้างในมีฮีทเตอร์ ไม่หนาวหรอกค่ะ!”ไม่ว่าเฉินชางจะพูดอย่างไรเธอก็ไม่ไป จนเขาชักแม่น้ำทั้งห้ามาพูดจึงให้พยาบาลอุ้มเด็กหญิงตัวน้อยเข้าไปในห้องเวรหญิงคนนั้นก็รักลูกสาวตัวเอง แต่ก็กลัวว่าลูกจะกลัวถ้าไม่เจอตน จึงตามเข้าไปในห้องเวรด้วยตอนเฉินชางกลับถึงบ้านก็เกือบตีหนึ่งแล้วเขาอุ้มฉินเยว่ขึ้นเตียงแล้วห่มผ้าห่มให้ตามความเคยชินจากนั้นจึงอาบน้ำง่ายๆ แล้วเข้านอนตอนนี้ฉินเยว่ลืมตาขึ้นจ้องเฉินชาง “กลับมาแล้วหรือคะ”เฉินชางเห็นฉินเยว่ตื่นจึงอดยิ้มไม่ได้ “วันนี้ผมได้ของขวัญมาชิ้นหนึ่ง อยากให้คุณไว้”ฉินเยว่พลันหรี่ตา “อะไรน่ะ”เฉินชางยิ้ม “คุณหลับตาสิเดี๋ยวผมบอก”แล้วเข
