งในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้าขึ้นมาวันรุ่งขึ้น ตอนเขาเปลี่ยนเวรที่แผนกศัลยกรรมทั่วไปเสร็จกำลังเตรียมจะลุกออกไป รองหัวหน้ารีบเอ่ยว่า “หัวหน้าเหอ ผมฟีดแบ็คโรงพยาบาลไปแล้ว ผมว่าพวกเราเอาโควตาของเฉินชางออกได้ ถึงยังไงเขาก็แค่แพทย์ฝึกหัด พวกเราอาจจะพยายามได้อยู่”พอเหอจื้อเชียนได้ยินแล้วจู่ๆ ก็นึกได้ว่ายังมีเรื่องนี้ด้วยเขาอดยิ้มพลางพูดไม่ได้ “ไม่ต้องแล้ว หมอเฉินต้องได้ไปโรงพยาบาลต้องให้โควตาเขาแน่”ทันใดนั้นทุกคนก็เริ่มถกกัน “มีสิทธิ์อะไรกัน นี่มันการประชุมทางเดินอาหารนะ ไม่ใช่การแพทย์ฉุกเฉิน แถมยังไม่ใช่ศัลยกรรมทรวงอกสักหน่อย”เหอจื้อเชียนเห็นสถานการณ์แล้วจึงตัดบท “ที่จริงหมอเฉินก็ผ่าตัดทางเดินอาหารได้ดีมาก อืม ถึงกับเก่งกว่าที่ผมคิดไว้อีก วันนี้ทุกคนไปทำงานกันก่อน รอตอนประชุมเคสบ่ายวันพฤหัสผมจะให้ทุกคนดูคลิปผ่าตัดแล้วค่อยคุยกัน”พอพูดจบเหอจื้อเชียนก็ลุกออกไป ทิ้งให้ทุกคนในแผนกหมดคำพูดอะ…อะไรที่ทำให้หัวหน้าเหอเปลี่ยนความคิดต่อเฉินชางได้มากขนาดนี้นะก่อนเมื่อวานหัวหน้าเหอยังเคืองๆ บอกว่าโรงพยาบาลทำแบบนี้ไม่เป็นไปตามกฎอย่างเห็นได้ชัด ตอนนี้เป็นอะไรไปแล้วทุกคนมองหน้ากัน รู้สึกสงสัยไปหมด
