างทางเดินอาหารใหม่ได้อย่างไรก็เป็นเรื่องที่ยากมากเรื่องหนึ่งอยู่แล้วและการผ่าตัดของเฉินชางในวันนี้ก็คือทดลองการค้นพบครั้งใหม่!นี่ก็คือจุดที่น่ากลัวของเฉินชาง!ใครจะคิดได้ตอนนี้เหอจื้อเชียนอดมองเฉินชางไม่ได้ “หมอเฉิน…นี่คุณออกแบบทุกอย่างนี้…ตั้งแต่ก่อนผ่าตัดเลยหรือ ทำไมก่อนหน้านี้ไม่บอกล่ะ”จางฉาไห่ก็มองเฉินชางแบบเดียวกันนี้เฉินชางยิ้มเขิน “หัวหน้าเหอ ก่อนผ่าตัดเป็นแค่การคาดเดาแต่จะสำ เร็จหรือไม่ยังพูดยากครับอีกอย่าง…ตอนนั้นถ้าผมบอกว่าต้องการสร้างทางเดินอาหารใหม่ ฟื้นฟูการทำงานของทางเดินอาหารจะทำให้คุณรู้สึกต่อต้านไหมครับ”ประโยคเดียวทำให้เหอจื้อเชียนอดส่ายหน้ายิ้มไม่ได้ ถึงกับหมดคำพูดเล็กน้อยไอ้หนุ่มนี่ไม่ได้เก่งแต่เรื่องเรียน ที่สำ คัญที่สุดยังรู้จักใช้ชีวิตด้วยหมอก็แบบนี้ ไม่ใช่แค่ต้องผ่าตัดให้เป็น สิ่งสำ คัญที่สุดยังต้องรู้จักสื่อสารกับผู้ป่วยด้วยอย่างที่คนเฒ่าคนแก่พูดเป็นประจำ รักษาชั่วครั้งคราวช่วยเหลือเป็นประจำ ปลอบประโลมเสมอไปพวกหัวหน้ามองเฉินชาง ต่างรู้สึก ‘เลื่อมใส’ เป็นอย่างยิ่งเลื่อมใสจริงๆ!ถ้าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเป็นสมาชิกสภาวิทยาศาสตร์สักคนพวกเขาคงไม่รู้สึกประหลาดใจอะไร คนที่คิดแผนการผ่าตัดแบบนี้และทำสำ เร็จได้ พวกเขาได้แต่ชื่นชม!กุญแจสำ คัญยังเป็นกรอบความคิด!กรอบความคิดในการวินิจฉัยโรคสำ คัญมาก แนวคิดโดยรวมแผนการผ่าตัดที่เริ่มคิดจากภาพรวม ไม่ได้ยึดติดกับหลอดอาหารกระเพาะ ล
