ำไส้เล็ก…แต่ประกอบภาพทางเดินอาหารทั้งหมด พรสวรรค์และกรอบความคิดแบบนี้ทำได้ยากมากจริงๆเหอจื้อเชียนอดถอนใจไม่ได้ “วันนี้ได้เปิดหูเปิดตาแล้ว!การผ่าตัดครั้งนี้ผมต้องกลับไปดูหลายสิบรอบ คืนนี้คงต้องอดนอนเสียแล้ว”การผ่าตัดจบลง มาถึงช่วงเก็บงานเฉินชางย่อมเกรงใจไม่กล้าเรียกใช้หัวหน้าเหล่านี้ ในขณะที่กำลังจะลงมือเอง พวกหัวหน้าที่อยู่ฝั่งหนึ่งก็รีบโบกไม้โบกมือ“หมอเฉิน พักหน่อย ผ่าตัดมาสี่ห้าชั่วโมงแล้ว เหนื่อยแย่เลย!”“ต่อไปพวกเราทำเอง จะเอาแต่ยืนไม่ทำอะไรทั้งคืนไม่ได้หรอกใช่ไหม”“ใช่ๆๆ! พูดอะไรมาก็จะไม่ให้คุณทำ”เฉินชางจนใจ ได้แต่ถอยหลังไปสองสามก้าว มองหัวหน้าเหล่านี้แล้วอดยิ้มไม่ได้ตอนนี้จู่ๆ เฉินชางก็พบว่ามีคนอยู่ข้างๆ พอหันไปมองแล้วก็อึ้งไปทันทีเห็นเพียงว่าเจ้าหม่าเซอะซะมายืนอยู่ข้างตนตอนไหนก็ไม่รู้“คุณยิ้มอะไรครับหัวหน้าหม่า” เฉินชางสงสัยหม่าเยว่ฮุยหัวเราะแหะๆ “ปลื้มใจน่ะ!”ประโยคเดียวทำเอาพวกหัวหน้าชะงักมีดที่อยู่ในมือ ทุกคนหันมามองหม่าเยว่ฮุยหม่าเยว่ฮุยพลันหน้าเปลี่ยนสี ยิ้มเจื่อนๆ “ผมบอกว่าเห็นศักยภาพเสี่ยวเฉินเพิ่มสูงขึ้นแล้ว คนเป็นหัวหน้ารู้สึกปลื้มใจ”ทุกคนผ่าตัดต่อ เมินเขาไปเลยพอผ่าตัดเสร็จก็เป็นเวลาเที่ยงคืนสิบนาทีแล้วการผ่าตัดที่ดำเนินมาตั้งแต่หนึ่งทุ่มยี่สิบจนถึงเที่ยงคืนสิบนาทีเสร็จสิ้นสมบูรณ์!ทุกคนต่างเบิกบานใจคืนนี้คนที่ตักตวงได้มากที่สุดย่อมเป็นเหอจื้อเชียน บอกตามตรง การผ่าตัดใน
