ขณะนี้สีหน้าของทุกคนในห้องทำงานล้วนอึ้งงัน!ทุกคนต่างไม่กล้าเชื่อ นักศึกษาคนหนึ่งจะคลี่คลายโรครักษายากแบบนี้ได้ง่ายๆ ได้อย่างไรทันใดนั้น ทุกคนต่างละอายใจจนหน้าแดงแม้แต่สวี่รุ่ยยังตกใจเล็กน้อย หรือว่า…ปกติเธอดูถูกศักยภาพของฉินเยว่เกินไปจวงเยว่หมิงมองฉินเยว่ ปรบมือนำขึ้นก่อน!จากนั้น ทุกคนจึงเริ่มปรบมือจวงเยว่หมิงยิ้ม “เป็นเคสที่ไม่เลวเลย ในขณะเดียวกันก็มีการวินิจฉัยที่มีตรรกะมาก ไม่เลวเลยจริงๆ”ฉินเยว่ได้รับคำชมจากทุกคนแบบนี้ก็เก้อเขินเล็กน้อยจวงเยว่หมิงสรุปว่า “ไม่เลว ผมเองก็คิดแบบนี้ แม้สถานการณ์ของคนไข้ค่อนข้างพิเศษ แต่ถ้าเราวินิจฉัยตามขั้นตอนความคิดของเสี่ยวฉิน ดูเหมือนว่าทุกอย่างจะพอรับได้ดูเหมือนเสี่ยวฉินจะเคยถามอาการคนไข้อย่างละเอียด!ไม่อย่างนั้นคงไม่รู้อาการป่วยและขั้นตอนการพัฒนาของอาการเรื่องนี้เตือนเราว่า หลังจากนี้ระหว่างที่พูดคุยกับคนไข้ ต้องเสริมสร้างการสื่อสารกับคนไข้ อย่าเอาแต่บอกว่าตนงานยุ่ง เหนื่อยแบ่งเวลาให้ดี จะมีประโยชน์อย่างมากต่อการวินิจฉัยและการรักษาของเรา!”ได้ยินสิ่งที่หัวหน้าทีมจวงเยว่หมิงพูด ทุกคนต่างพยักหน้าอย่างสะเทือนใจฉินเยว่พลันหน้าแดง ดูเหมือนว่าเธอไม่ได้ดีอย่างที่หัวหน้าพูดเพียงถามประวัติการป่วยของคนไข้อย่างละเอียด นอกนั้น…ทั้งหมดนี้คุณเฉินที่รักเป็นคนบอกเธอ…จวงเยว่หมิงถอนหายใจ “ไม่ได้ถามอาการคนไข้อย่างละเอียดมากพอ ไม่มีทางมีการวินิจฉัยที่ตรรกะและแนวคิด
