แต่ทิ้งรอยเฉียงไว้รอยหนึ่งเพราะอีกเดี๋ยวตอนตัดกระเพาะต้องใช้!พอตัดลำไส้ส่วนต้นไปแล้ว เขาไม่ได้หยุดลงมือ แต่พลิกกระเพาะขึ้นตัดหลอดเลือดแดงกระเพาะด้านซ้ายให้ขาด!เฮ่อเจิ้งจื้อมองเฉินชาง เตรียมจะพูดอะไรแต่เฉินชางกลับมองเฮ่อเจิ้งจื้อแล้วเอ่ยเรียบๆ ว่า “หมอเฮ่อพวกเราตัดกระเพาะกันเถอะ!”ประโยคเดียวทำเอาเฮ่อเจิ้งจื้องงไปหมด!“ไหนว่าจะรอหัวหน้าหม่าไง!”เฉินชางถอนใจ “หัวหน้าหม่ายังไม่มา แต่คุณดูสิ หลอดเลือดแดงกระเพาะก็ตัดไปแล้ว ถ้านานเกินไป ผมกลัวว่าเลือดจะหล่อเลี้ยงไม่ดี ผมว่าพวกเรารีบผ่าตัดให้เสร็จดีกว่านะ!อีกอย่าง ขั้นตอนสำ คัญของการผ่าตัดคือการเชื่อมลำไส้ส่วนต้น พวกเรามาตัดกระเพาะกันเถอะ!”เฮ่อเจิ้งจื้อร้องไห้เสียแล้ว!คราวนี้ร้องไห้จริงๆเขาแน่ใจแล้วว่าหมอเฉินต้องต้มเขาเปื่อยแน่ๆ!ไม่มีหัวหน้าหม่าอยู่แล้ว เขาต้องกุเรื่องหัวหน้าหม่าแน่ๆมีหัวหน้าหม่าอะไรนั่นเสียที่ไหนเฮ่อเจิ้งจื้อเสียใจ ในที่สุดเขาก็เข้าใจแล้วว่าพยาบาลกับวิสัญญีแพทย์พวกนี้ร่วมมือกันหลอกตน!เมืองหลวงมากอุบาย ผมอยากกลับบ้านนอก!หัวหน้า ผมไม่ฝึกงานแล้วให้ผมกลับไปได้ไหมเฮ่อเจิ้งจื้อคิดว่าตนใช้ชีวิตอย่างชาญฉลาดรอบคอบมาตลอดคิดไม่ถึงว่าจะล้มหัวทิ่มที่นี่!เฉินชางเอ่ยอย่างระวัง “เตรียมพร้อมหรือยัง”เฮ่อเจิ้งจื้อเกือบติดเสียงสะอื้น “ครับ!”การผ่าตัดเริ่มขึ้น เฉินชางเริ่มตรวจดูกระเพาะ เลือดจุดที่จะตัดทิ้งกระเพาะไม่ใช่สิ่งที่อยากตัดเท่าไรก็ได้
