่อเจิ้งจื้องงไปเลย!เขารู้สึกเหมือนตัวเองลงเรือโจรเสียแล้ว แถมยังออกจากเรือไม่ได้ด้วยเพราะเฉินชางยกคีมลำไส้เล็กส่วนต้นขึ้นมาแล้ว!เฮ่อเจิ้งจื้อมองเฉินชาง “หัวหน้าหม่าใกล้ถึงแล้วมั้งครับ”เฉินชางพยักหน้า “ครับ คงใกล้ถึงแล้ว!”เฮ่อเจิ้งจื้อมองเฉินชาง “พวกคุณ…”เฉินชาง “ครับ ปกติพวกเราทำกันแบบนี้ทั้งนั้น ผมทำส่วนที่ไม่ยากมากเสร็จแล้ว หัวหน้าหม่าก็จะมาผ่าตัดส่วนสำ คัญ”เฮ่อเจิ้งจื้อกลืนน้ำลาย คิดอยู่ในใจ อาจจะเป็นแบบนี้จริงๆ ก็ได้มั้ง…เฉินชางใช้คีมคีบลำไส้ส่วนต้นสองเล่มตรงส่วนท้ายของกระเพาะที่ห่างกันไม่ถึงสองเซนติเมตร แล้วใช้ผ้าก๊อซรองอยู่ด้านหลังส่วนท้ายของกระเพาะเพื่อป้องกันการปนเปื้อนเฉินชางหยิบมีดผ่าตัดขึ้นตัดหลอดเลือดแดงกระเพาะอาหารให้ขาดสะบั้นอย่างฉับไวพอมองดูกระเพาะแล้ว ในสมองก็คิดไม่หยุดว่าจะเย็บเชื่อมกระเพาะกับลำไส้ส่วนต้นอย่างไรดี!กุญแจสำ คัญของการผ่าตัดก็อยู่ตรงนี้เย็บเชื่อมลำไส้ส่วนต้นกับกระเพาะอย่างไรเป็นโจทย์ยากยิ่งของการศัลยกรรมระบบย่อยอาหารอย่างหนึ่งดวงตาของเฉินชางสร้างภาพจำ ลองและวาดร่างไม่หยุดเหมือนกลับไปสมัยปลูกถ่ายผิวหนังขณะนี้ เฉินชางค้นพบอย่างตื่นตะลึงว่าดวงตาแห่งความงามของตนยังใช้แบบนี้ได้ด้วยหรือทันใดนั้นเขาก็เริงร่าอยู่ในใจ!ถ้าไม่ได้เป็นคนผ่าตัดหลักคงไม่รู้ถึงความละเอียดอ่อนในการผ่าตัดจริงๆทุกคนจ้องเฉินชาเป็นเวลาสิบวินาทีเต็มๆ ในที่สุดเฉินชางก็ลงมีดไม่ได้ตัดขาดไปเลย
