่งกับหวังเชียนหมดคำพูด “เจ๊ พวกคุณอยู่ห้องเดียวกันจะต้องเปิดไมค์ด้วยหรือ โชว์หวานแบบนี้มันเหมาะหรือไง”หวังหย่งจะร้องไห้แล้ว “นั่นสิ ใส่ใจความรู้สึกของหมาโสดหน่อยได้ไหม”เฉินชางกับฉินเยว่สบตากัน อดหัวเราะร่าออกมาไม่ได้ “โทษทีๆ พวกเราจงใจน่ะ!”ประโยคเดียวทำเอาหวังหย่งโมโหเจียนตาย!หลังจากโหวกเหวกทั้งเช้า ฉินเยว่ก็ปลีกตัวจากเฉินชางไปทำอาหารกลางวันแต่…เฉินชางก็รู้ว่าเธอยังไม่สบายใจจนตอนนอนกลางวัน ตาคู่โตของฉินเยว่ก็จ้องเฉินชาง “คุณสามี ฉันอยากนอนเพื่อความงาม”เฉินชางหนาววาบขึ้นมาระลอกหนึ่ง…ผู้หญิงวัยสามสิบหื่นอย่างกับหมาป่า
