้งไป หันมามองเฉินชาง ดวงตาเต็มไปด้วยความซับซ้อน“ฉัน…จะคิดๆ ดู!”เฉินชางหมดคำพูด นี่มีอะไรให้คิด “กำลังจะเริ่มแล้ว ลังเลอะไร รอคุณอยู่…”ฉินเยว่ยังรู้สึกรับได้ยากอยู่…เธอกะพริบตาจ้องเฉินชาง ค่อนข้างเขิน “ต้องจอยกันจริงหรือ”ตอนนี้เสียงเปิดเกมที่คุ้นหูก็ดังขึ้น เฉินชางอดพูดไม่ได้ว่า“ถ้าคุณไม่มาผมจะจอยเกมกับหวังหย่งแล้วนะ”ฉินเยว่ได้ยินคำว่าเกมแล้วเข้าใจแจ่มแจ้งทันใดนั้นก็แก้มแดงเป็นก้นลิงเฉินชางเห็นดังนั้นจึงหัวเราะร่าขึ้นมาโดยพลัน“ฮ่าๆๆ…พอได้แล้วมั้งคุณ!”“ขำจะแย่ ไหนว่ามาสิว่าทั้งวันในหัวน้อยๆ ของคุณคิดอะไรอยู่!”ฉินเยว่อายจนโกรธ หยิบหมอนกระโจนใส่เฉินชางอีกครั้ง“ก็เพราะคุณนั่นละ!”“คุณยังมีหน้ามาพูดอีกหรือ”“คุณพาฉันเสียคนหมดแล้ว!”“ฉันจะฆ่าคุณ!”เฉินชางตกใจสะดุ้งโหยง “เจ๊ไว้ชีวิตผมด้วย ปรานีผมหน่อย…รีบล็อกอินเร็ว รอคุณอยู่คนเดียว!”ฉินเยว่จึงรามือแล้วล็อกอินเล่นเกมหวังหย่งกับหวังเชียนอยู่กันหมดพอเห็นทั้งสองคนเข้ามาก็ทักทายทันทีพวกเขาสี่คนเป็นรุ่นหนุ่มสาว เข้าโรงพยาบาลรุ่นเดียวกันความสนใจงานอดิเรกโดยทั่วไปก็ไปในทางเดียวกันไปเที่ยวเล่นด้วยกัน ทั้งยังเล่นเกมด้วยกันเป็นครั้งคราวอย่านึกว่าหมอไม่เล่นเกมเป็นอันขาด ลองพวกเขาเล่นเกมขึ้นมาแล้วอาจจะตั้งใจเล่นกว่าใคร…เปิดคอลกลุ่มฉินเยว่ “ตายละๆ ที่รักๆ ช่วยฉันด้วย!”เฉินชาง “ที่รัก รอเดี๋ยว…ที่รัก…อย่าวิ่ง!”ฉินเยว่ “ที่รัก ฉันซูมให้คุณแปดเท่า!”ด้านหวังหย
