าตัวเองมีดีอะไร…”คุณบอกว่าฉันก็สวยนิดหน่อย ส่วนสูงกลางๆ สติปัญญา…ก็ธรรมดา นมก็ธรรมดา…อะไรก็ธรรมดาไปหมด ทำไมคุณถึงชอบฉันขนาดนี้ล่ะ”ฉินเยว่เล่นมือใหญ่ของเฉินชาง “คุณเป็นโรคชอบของแปลกเหรอ”เฉินชางจนใจ ส่ายหัวอยู่ตลอดแต่ฉินเยว่สู้ไม่ถอย ต้องทำให้เฉินชางพูดสิ่งที่เข้าท่าออกมาให้ได้ ที่จริง…ก็คือให้เฉินชางอวยตัวเองเสียดายที่ตอนนี้เฉินชางกำลังง่วงจัด ถึงอย่างไรเมื่อคืนคนที่เหนื่อยก็คือตัวเอง คุณสบายตัวแล้ว แต่ตรงนี้ยังมีโคถึกเหนื่อยอยู่นี่…“คุณเป็นโรคชอบของแปลกหรือเปล่า”พอถูกฉินเยว่ตื๊อแบบนี้ เฉินชางจึงพูดไปส่งๆ ว่า “ใช่ๆๆ คุณภรรยา คุณพูดอะไรก็ถูกหมด! ผมมันเป็นโรคชอบของแปลก…”ยัยฉินขี้ประจบได้ยินเข้าก็โมโหทันที!“ตาชั่วเฉิน…เดี๋ยวแม่ฆ่าทิ้งเสียเลย!”พูดจบก็กระโจนไปหาเฉินชาง!“คุณถึงกับไม่ชอบที่ฉันขี้เหร่…”พอลงมาทั้งมือเท้า เฉินชางจึงรีบร้องขอชีวิต“เจ๊จ๋า เจ๊พูดเองนะ จะมาโทษผมไม่ได้…”ฉินเยว่แค่นหัวเราะ “ฉันบอกว่าตัวเองขี้เหร่ได้ แต่คุณพูดไม่ได้ถ้าคุณพูดก็คือวอนหาเรื่อง…”อืม ใช้ชีวิตด้วยกันแฮปปี้กว่าจริงๆอิสระไร้ข้อจำ กัดหลังจากเอะอะมาพักหนึ่ง เสียงวีแชทของเฉินชางก็ดังขึ้น หวังหย่งส่งคำเชิญเกมมาให้เฉินชาง“ชางเอ๋อร์ เล่นเกมไหม”เฉินชางที่นอนคลุมโปงไม่อยากขยับตัวพยักหน้า “คุณเชิญผมเหรอ”หวังหย่งส่งคำเชิญ Game for Peace มาให้เฉินชางพลิกตัวไปมองฉินเยว่ที่นอนหมอบดูละครอยู่ “คุณภรรยา จอยกันไหม”ฉินเยว่อึ
