นนมอยู่ดี”“นมสดไหมครับ”หญิงคนนั้นส่ายหน้า “ก็ไม่แน่ค่ะ ตอนที่อยู่บ้านจะให้จากเต้าเลย แต่ตอนที่ทำงานก็จะอุ่นที่ปั๊มเก็บไว้ให้ลูกกิน”……หลังจากเฉินชางถามต่ออีกสองสามคำถาม จู่ๆ ก็พูดว่า“ติดต่อหมอฝั่งโรงพยาบาลคุณได้ไหมครับ”พอหญิงสาวได้ยินเข้าก็ตาเป็นประกายทันที “ได้ค่ะ เดี๋ยวฉันไปหาเขา!”เดิมทีก็อยู่ในระบบโรงพยาบาลเดียวกันจึงคุยกันง่ายไม่นานนักหมอก็มา เฉินชางเอ่ยอย่างครบถ้วนว่า “ผมสงสัยว่าเด็กน่าจะป่วยเพราะติดเชื้อลิสเตอเรีย[3] ผมแนะนำให้ตรวจน้ำไขสันหลัง”อีกฝ่ายเริ่มลังเลหม่าเยว่ฮุยพูดขึ้นทันที “ผมคือหม่าเยว่ฮุยจากแผนกฉุกเฉินโรงพยาบาลศูนย์ฉุกเฉินเมืองหลวงครับ ผมว่าตรวจน้ำไขสันหลังคงไม่ใช่เรื่องใหญ่ใช่ไหม”เขามากด้วยประสบการณ์ บางครั้งโรงพยาบาลในเมืองเล็กๆ ก็ต้องใช้ความเป็นโรงพยาบาลใหญ่มาข่มดังคาด หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง อีกฝ่ายก็ตัดสินใจเจาะเอวเพื่อตรวจน้ำไขสันหลังถึงอย่างไรพวกเขาก็หมดหนทางแล้วตอนห้าโมงกว่าก็โทรกลับมา “เป็นการติดเชื้อลิสเตอเรียค่ะใช่จริงๆ ด้วย แถมยังเยื่อหุ้มสมองอักเสบอีกต่างหาก!”หยางเจี๋ยยื่นโทรศัพท์ให้เฉินชาง “หมอเฉินคะ ติดเชื้อลิสเตอเรียจริงๆ ด้วยค่ะ!”เฉินชางจึงดีใจ อย่างน้อยก็หาสาเหตุของอาการป่วยเจอแล้วที่จริงถ้าตรวจหาสาเหตุของอาการป่วยเจอแล้ว การรักษาในขั้นต่อไปก็จะสะดวกขึ้นมาก แต่ผู้ป่วยหลายคนยื้ออาการป่วยเพราะหาสาเหตุไม่เจอหมอทางนั้นก็ค่อนข้างตื่นเต้น ถึงอย่างไรพ
