ัลยกรรมหัวใจไม่น้อย เลี้ยงเหล่าหม่าสักมื้อก็ไม่เป็นไรตอนบ่ายเฉินชางไม่ยุ่ง จึงงีบหลับที่ห้องเวร แล้วก็ถูกปลุกเพราะเสียงโทรศัพท์ดังเหล่าหม่าก็ถูกปลุกเช่นกัน เขามองเฉินชาง “ใครน่ะ”เฉินชางอดไม่ได้ “หยางเจี๋ย”พอเห็นว่าเป็นหยางเจี๋ย เหล่าหม่าก็ผงะไปทันที “มีนมอีกแล้วหรือ รีบไปเปิดประตู…”“หยางเจี๋ยนี่ดูไม่ออกเลยนะ คิดไม่ถึงว่าน้ำนมจะเหลือเฟือจริงๆ!”เฉินชางอดกลอกตาไม่ได้ เขารับโทรศัพท์“ฮัลโหล พี่หยาง มีอะไรหรือครับ”หยางเจี๋ยเห็นเฉินชางรับโทรศัพท์แล้วจึงพูดอย่างค่อนข้างร้อนรนทันทีว่า “หมอเฉิน ฉันมีเพื่อนอยู่คนหนึ่ง เขาก็เพิ่งคลอดลูกเหมือนกับฉัน อยู่ดีๆ ลูกก็เริ่มเป็นไข้เสียแล้ว!”“แต่เขาอยู่ต่างเมือง มาไม่ได้…”เฉินชางพลันอึ้งไป “ทำไมมาหาผมล่ะ…จริงสิ ผมอยู่ห้องเวรนะคุณมาหาเถอะ มาคุยกันต่อหน้า”เฉินชางคิดว่าคุยทางโทรศัพท์ไม่ชัดเจนจึงให้หยางเจี๋ยมาที่ห้องเวรเลยเหล่าหม่ามองเฉินชาง “เกิดอะไรขึ้น”เฉินชางอดไม่ได้พูดว่า “หยางเจี๋ยมีเพื่อนป่วย จะให้ผมช่วยตรวจอาการครับ”เหล่าหม่าได้ยินเข้าแล้วรู้สึกไม่สบายใจในทันใด“ทำไมไม่มาหาผมล่ะ ผมเป็นหัวหน้าทีมทีมมือฉมังเลยนะ!”เหล่าหม่าคับข้องใจจริงๆ!เขาพบว่าตอนที่ตนกับเฉินชางอยู่ด้วยกัน เหมือนจะไม่มีโอกาสได้สัมผัสความรู้สึกมีเกียรติของการเป็นหัวหน้าทีมหรือหัวหน้าแพทย์สักนิด!นี่ทำให้เหล่าหม่าอึดอัดใจ!เฉินชางเห็นเหล่าหม่าพูดแบบนี้จึงอดปลอบเขาไปไม่ได้ “อาจเป็นเพราะหั
