เช้าตรู่วันนี้ ตอนที่เฉินชางกลับแผนกฉุกเฉิน อารมณ์เขาผ่อนคลายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน!คิดถึงเหล่าหม่าผู้เซอะซะและพยาบาลหยางเจี๋ยที่มักให้นมตนมาดื่ม“หมอเฉินมาแล้ว!”“อรุณสวัสดิ์หมอเฉิน!”“ในที่สุดหมอเฉินก็กลับมาแล้ว!”ตอนที่เฉินชางเดินเข้าห้องทำงาน ทุกคนต่างพยักหน้าทักทายทุกคนล้วนรู้เรื่องที่เกิดขึ้นในโรงพยาบาลในช่วงหลายวันนี้ตอนนี้เฉินชางเป็นที่นิยมชมชอบของทุกคนในโรงพยาบาลแล้วตอนที่ทุกคนนึกถึงหยางหงเหมยก็อดส่ายหน้าไม่ได้ ช่วงนี้พยาบาลหยางกังวลมาก กลัวว่าเฉินชางจะไม่พอใจตนตอนที่เฉินชางเดินเข้าห้องทำงาน หยางหงเหมยพยักหน้าพร้อมรอยยิ้มอึดอัด “อรุณสวัสดิ์ค่ะหมอเฉิน กลับมาแล้วเหรอคะ”เฉินชางพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม ไม่ได้พูดอะไรทุกคนต่างเป็นผู้ใหญ่กันแล้ว อย่าทำตัวเป็นเด็กหม่าเยว่ฮุยเห็นเฉินชางก็เบิกตาโพลง อดยิ้มไม่ได้ “แผนกศัลยกรรมหัวใจไม่เอาคุณแล้วเหรอ เด็กกำพร้า…”เฉินชางอดมองบนไม่ได้ หัวหน้าทีมคนนี้ ทำไมถึงยังมีชีวิตอยู่รอดมาได้ถึงตอนนี้เฉินชางมองหัวหน้าอวี๋พร้อมรอยยิ้ม “หัวหน้าอวี๋ ผมกลับมาทำงานแล้วครับ จริงสิ…หลายวันก่อนผมเห็นหัวหน้าทีมหม่าหยิบกาแฟของคุณไป”เมื่อครู่นี้อวี๋หย่งกังยังรู้สึกขำอยู่เลย หลังจากได้ยินประโยคท้ายของเฉินชางก็หน้านิ่งทันที เขาจ้องหม่าเยว่ฮุย หยุดสายตาหยุดที่หม่าเยว่ฮุยสิบวินาทีเต็มๆเหล่าหม่าลนลานขึ้นมาทันที!เขามองเฉินชางอย่างขุ่นเคืองแต่ไม่กล้าพูดอะไร…“หัวหน้า ไม่สิ…ล
