ะคนไป แม้จะไม่ได้เจาะจงมองใครเป็นพิเศษ แต่ความนัยนั้นไม่ต้องบอกก็รู้ได้
ใครเป็นคนทำก็ก้าวออกมาเสียดี ๆ ใครทำผิดคนนั้นต้องรับผิดชอบ
แต่จะมีคนยอมก้าวออกมางั้นรึ?
บรรดาผู้อาวุโส เจ้ามองข้า ข้ามองเจ้า ไม่มีใครขยับตัวสักคน
“แค่ก! เจ้าหน้าที่ ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาเอาผิดกันหรอกนะ” ผู้อาวุโสสกุลหลี่พูด “ตอนนี้เรื่องเร่งด่วนที่สุดก็คือรีบหาวิธีประสานรอยร้าวกับสกุลจู พวกเขาเริ่มเตรียมการสำหรับการเพาะปลูกปีหน้ากันแล้ว ถ้าพวกเราชักช้าอยู่ก็อาจสายเกินการ”
“ใช่แล้ว เจ้าหน้าที่ หมู่บ้านพวกเราอัตคัดมาแต่ไหนแต่ไร ถ้ายังตามพวกเขาไม่ทันอีกคงอนาถกว่าเดิมเป็นแน่”
“พวกเรามาจากที่อื่น พวกเขาดูถูกพวกเราอยู่แล้ว ถ้ายากจนกว่าเดิม ถึงตอนนั้นเกรงว่าคนในหมู่บ้านคงประสบปัญหาเรื่องการแต่งงาน”
……
“หึหึ!” เจ้าหน้าที่หัวเราะเสียงเย็นแล้วเอ่ยว่า “ร้อนใจไปมีประโยชน์ตรงไหน? ตอนแรกก็เป็นพวกท่านไม่ใช่รึที่บอกว่าจูต้าเหนียงเป็นคนฆ่าเหล่าเฉียนกับลูกชาย ไม่อยากพัวพันกับคดีฆาตกรรม ต้องอยู่ให้ห่างจากพวกเขา? ตอนนั้นแตกหักกันไปแล้ว ตอนนี้กลับมาขอให้ข้าไปพูดกับหมู่บ้านสกุลจู? พวกเจ้าคิดว่าตัวเองเป็นตัวอะไร เรื่องนี้จะให้เจรจากันอย่างไร?”
ผู้อาวุโสทั้งหลายอึ้งอยู่กับที่ ‘ช้าก่อน ทำไมกลายเป็นความผิดของพวกข้าเสียแล้วเล่า?’
“ไม่ถูกสิ ท่านเจ้าหน้าที่ ตอนนั้นทุกคนหารือกันจนได้ข้อสรุปออกมา ไม่ใช่การตัดสินใจของใครคนหนึ่งคนใดเสียหน่อย”
“ท่
