บทที่ 586 ประโยชน์ของการไถพรวนดิน
ระหว่างที่พูดก็มีคนหนุ่มหลายคนเข้ามากอดรัดฟัดเหวี่ยงจูเหวินรุ่ย
เขาที่เป็นผู้ชายตัวโตคนหนึ่ง ครั้นถูกกระทำเช่นนี้ก็มีสีหน้าลำบากใจอย่างหนัก “พวกเจ้าทำอะไรน่ะ?”
“บ้าไปแล้ว!”
“ไปไกล ๆ ข้าเลยนะ!”
……
ทุกคนหัวเราะครืน “ฮ่า ๆๆ…อย่าใจแคบไปหน่อยเลยน่า ให้พวกข้ารับไอมงคลด้วยหน่อย เผื่อจะฉลาดขึ้นบ้าง”
เย่อวี๋หรานเห็นพวกเขาหยอกล้อเฮฮากันก็ไม่ได้รีบร้อนเอ่ยปาก ทว่ารอจนพวกเขาสัพยอกกันเสร็จแล้วค่อยกระแอมเสียงเบาแล้วเริ่มพูดต่ออีกครั้ง
“อะแฮ่ม! เอาล่ะ กลับเข้าเรื่องกันเถอะ” นางกล่าวสืบไปว่า “ในเมื่อแมลงมุดออกมาจากใต้พื้นดิน แล้วพวกเจ้าเคยคิดจะกำจัดพวกมันบ้างไหม? กำจัดพวกมันตั้งแต่ตอนที่อยู่ในไข่ ยังไม่ฟักออกมา”
ใครบางคนเอ่ยว่า “เรื่องนี้คงไม่มีวิธีการหรอกมั้ง?”
เย่อวี๋หรานไม่ได้ตอบคำถามไปตรง ๆ แต่กล่าวว่า “มีสิ ใครว่าไม่มี? ข้าถามพวกเจ้า พวกเจ้ากลัวหนาวไหม?”
“กลัวขอรับ”
“แมลงกลัวหนาวไหม?”
“น่าจะกลัวกระมัง ในฤดูหนาวไม่มีแมลงเลยนี่นา…”
“นั่นก็ถูกแล้ว แมลงก็กลัวหนาวเหมือนกัน แล้วทำไมพวกมันถึงมุดลงไปใต้ดินในฤดูหนาวด้วยล่ะ? นั่นก็เพื่อรักษาความอบอุ่นเหมือนที่กระต่ายหลบอยู่ในรังอย่างไรเล่า” เย่อวี๋หรานถามเป็นเชิงชี้นำว่า “ถ้าพวกเจ้าพังรังของกระต่าย กระต่ายจะหนาวตายหรือไม่?”
“แน่นอน กระต่ายมีขนเต็มตัวก็จริง แต่ความจริงแล้วกลัวหนาวยิ่ง จูต้าเหนียง บ้านท่านเลี้ยงกระต่ายด้
