บทที่ 587 ถ้ายังไม่กลับมาก็อาจพลาดเรื่องดี ๆ ไป
ไปช่วยสกุลจูไถดินรอบเดียวก็ได้เรียนรู้อะไรมากมาย
ถึงตอนนี้พอคนในหมู่บ้านไม่มีธุระก็มักจะแวะเวียนไปที่นาของสกุลจูอยู่บ่อย ๆ
ในอดีตเมื่อเห็นเย่อวี๋หรานก็มักหลบลี้ไปไกล สามารถอยู่ห่างได้เท่าไหร่ก็เท่านั้น ตอนนี้พอเห็นคนแล้วเป็นต้องเข้าไปเกาะติดทันที พยายามล้วงความรู้จากนาง
หากไม่ใช่เพราะชื่อเสียงเรื่องความโหดจากในอดีต ตอนนี้ธรณีประตูเรือนสกุลจูคงถูกผู้อื่นเหยียบจนสึกไปแล้ว
คนที่ได้เรียนรู้อะไรมาก็มักจะวางท่าได้อกได้ใจไปหลายวัน ไปโอ้อวดทางนั้นทีทางนี้ที
“เฮ้อ เจ้ารู้ไหมว่าทำไมจูต้าเหนียงถึงบอกให้พวกเราไถพรวนดินกันตั้งแต่ตอนนี้?”
“ไม่รู้ล่ะสิ ข้าจะบอกเจ้าให้ก็แล้วกัน เรื่องนี้มีประโยชน์ของมันอยู่นะ”
“อย่าแคลงใจไปเลย หลักการก็คืออย่างนี้แหละ”
……
คนนั้นพูดหนึ่งประโยค คนนี้พูดหนึ่งประโยค ไม่จำเป็นต้องให้เย่อวี๋หรานไปประชาสัมพันธ์ด้วยตนเอง มิช้านานความรู้เกี่ยวกับการไถพรวนดินก็กระจายไปทั่วหมู่บ้านสกุลจู ทั้งยังมีแนวโน้มว่าจะเผยแพร่ออกไปนอกหมู่บ้านอีกด้วย
พวกเขาไม่รู้หรอกว่าการไถพรวนดินวิเศษเลิศเลอเหมือนที่เย่อวี๋หรานกล่าวไว้หรือไม่ แต่เหตุผลของนางเมื่อนำมาร้อยเรียงกันแล้ว พิจารณาอย่างไรก็ดูเหมือนจะเป็นเช่นนั้นจริง ๆ
“ไอ้หยา จะคิดเล็กคิดน้อยไปทำไม ไม่ใช่เรื่องหนักหนาอะไรเสียหน่อย ถ้ามีประโยชน์จริง ๆ เล่า? ต่อให้มีประโยชน์แค่นิดเดียวก็ยังดี อย่า
