บทที่ 588 กิจการเลี้ยงกระต่าย
คนเป็นแม่จะมีสักกี่คนที่เต็มใจให้ลูกของตัวเองตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบ?
เย่อวี๋หรานเข้าใจแล้วว่าพ่อเฒ่าจูและแม่เฒ่าจูมาหานางเพราะเหตุใด นางรู้สึกอ่อนอกอ่อนใจอยู่บ้าง “ท่านพ่อ ท่านแม่ พวกท่านคิดอะไรอยู่เจ้าคะ ขาดลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนของพวกท่านไปคนเดียว ดาวเคราะห์โลกดวงนี้ก็จะโคจรต่อไปไม่ได้เลยงั้นหรือ?”
นางไม่เชื่อหรอกว่าขาดจูเอ้อร์เม่ยไปคนเดียว เฉียนเสี่ยวซินก็จะไม่มีปัญญาดูแลที่นาของครอบครัว
นางคิดว่าพอไม่มีเหล่าเฉียนกับเฉียนซินเป็นตัวถ่วง เฉียนเสี่ยวซินอาจมีอิสระกว่าเดิมเสียอีก
“อะไรนะ?” แม่เฒ่าจูอึ้งไปอย่างไม่เข้าใจ “ดาวเคราะห์โลกอะไรกัน? โคจรอะไรรึ?”
เย่อวี๋หรานจึงระลึกได้ว่าคนสมัยนี้ยังไม่มีแนวคิดเรื่อง ‘ดาวเคราะห์โลก’ ทั้งยังไม่เข้าใจว่าสิ่งใดคือการโคจรรอบดวงอาทิตย์และการโคจรรอบตัวเอง
ในทัศนะของคนโบราณ โลกมีลักษณะเป็นสี่เหลี่ยม ขณะที่ท้องฟ้ามีลักษณะครึ่งทรงกลมและครอบแผ่นดินเอาไว้เหมือนฝาครอบ เรียกว่าทฤษฏี ‘ฟ้ากลมแผ่นดินเหลี่ยม’
“ไม่มีอะไรเจ้าค่ะ เอาเป็นว่าข้าหมายความว่าพวกท่านกังวลเรื่องคนอื่นให้น้อยลงหน่อย อายุมากแล้ว ปล่อยวางเสียบ้าง ใช้ชีวิตไปอย่างสบายใจก็พอแล้ว ลูกหลานย่อมมีวาสนาของตนเอง เรื่องที่ควรคิดมากพวกเขาย่อมจะหาวิธีจัดการเอง ไม่จำเป็นต้องให้พวกท่านที่อายุปูนนี้แล้วคอยเดินตามอยู่ข้างหลัง” เย่อวี๋หรานกล่าว
“แต่ข้าได้ยินว่า…” แม่เฒ่าจูยังไม่ยอ
