มเลิกรา “เป็นไปได้ว่าปีนี้หมู่บ้านสกุลจูของพวกเราจะไม่จับมือกับหมู่บ้านเฉียนเฉวียน”
ขณะพูดยังพยายามสังเกตสีหน้าของเย่อวี๋หราน
เย่อวี๋หรานเลิกคิ้ว “ไปฟังใครพูดมาเจ้าคะ?”
“เจ้าไม่ต้องสนใจว่าข้าไปฟังใครพูดมา เอาเป็นว่ามีคนพูด ข้าจึงอยากรู้ว่าตกลงแล้วมีเรื่องเช่นนี้หรือไม่” แม่เฒ่าจูย่อมไม่พูดออกมาอยู่แล้ว เพราะนางรู้ว่าหญิงปากสว่างจงใจมาหานางโดยหลีกเลี่ยงผู้คน คงมีเจตนายุแยงตะแคงรั่วเป็นแน่แท้
แต่อีกฝ่ายก็พูดไม่ผิด เจ้าหน้าที่และผู้อาวุโสของหมู่บ้านอื่น ๆ ล้วนมาหมู่บ้านสกุลจูแล้ว มีเพียงฝั่งหมู่บ้านเฉียนเฉวียนที่ยังคงไร้ความเคลื่อนไหว
หากไม่ใช่เพราะสะใภ้ใหญ่ไปพูดอะไรไว้ คนของหมู่บ้านเฉียนเฉวียนจะโง่งั้นหรือ เรื่องใหญ่ปานนี้ยังไม่รู้จักมาอีก?
“เรื่องนี้ข้าจะไปรู้ได้อย่างไรเจ้าคะ? นี่เป็นเรื่องของเจ้าหน้าที่และผู้อาวุโส ต้องไปถามพวกเขา” เย่อวี๋หรานตอบ “ถ้าพวกท่านไม่วางใจก็ไปถามท่านเจ้าหน้าที่และผู้อาวุโสสิเจ้าคะ”
“ไปหาเจ้าหน้าที่และผู้อาวุโส? เจ้าจะให้พวกข้าไปจริง ๆ?” แม่เฒ่าจูถามยืนยัน สีหน้าฉายแววหยั่งเชิงชัดเจน
“ใช่แล้ว ไปเถอะเจ้าค่ะ!” เย่อวี๋หรานพยายามใจเย็นแล้วบอกให้ผู้เฒ่าทั้งสองจากไป
กล่าวตามตรง นางไม่สนใจเลยว่าหมู่บ้านเฉียนเฉวียนจะมาเข้าร่วมกับหมู่บ้านสกุลจูหรือไม่ ถึงอย่างไรเรื่องนี้ก็ไม่ส่งผลกระทบต่อแผนการใหญ่ของนาง
ส่วนจูเอ้อร์เม่ย นั่นก็ช่วยไม่ได้ ถึงอย่างไรก็ยังเป็นน้องสาวร
