่วมสายเลือดของจูเหล่าโถว น้องสามีของเจ้าของร่างเดิม เย่อวี๋หรานจะไม่สนใจเลยก็คงไม่ดี
แต่ลองเปลี่ยนเป็นคนอื่นสิ หึหึ…
ขอโทษด้วย นางคร้านจะสิ้นเปลืองจิตใจ
ส่วนเจ้าหน้าที่และผู้อาวุโสจะปวดหัวเพราะการไปเยือนของพ่อเฒ่าจูและแม่เฒ่าจูหรือไม่ นั่นก็ไม่ใช่เรื่องที่นางสนใจแล้ว
นางจัดการเรื่องในเรือนเสร็จก็ไปยังเรือนข้างเคียง
คราวก่อนกานอี้เซียนเอากระต่ายมาให้หลายตัว เย่อวี๋หรานก็ส่งต่อให้หลิ่วซื่อเลี้ยงไปก่อนโดยไม่ได้คิดอะไรมาก
คิดไม่ถึงว่าเจ้ากระต่ายน้อยจะแพร่พันธุ์เก่งขนาดนี้ ผ่านไปไม่กี่เดือน ลูก ๆ ของพวกมันก็ตั้งท้องเสียแล้ว
ถึงตอนที่ครอบครัวเริ่มรับประทานเนื้อกระต่าย เย่อวี๋หรานค่อยสังเกตว่า
สวรรค์ช่วย! กระต่ายจะคลอดลูกเก่งเกินไปแล้วกระมัง?!
กระต่ายลูกดกเช่นนี้ ถ้าอย่างนั้นก็สามารถ…
ชั่วพริบตานั้น เย่อวี๋หรานก็บังเกิดความคิดเพาะพันธุ์กระต่าย
ในสังคมสมัยใหม่ เมืองใหญ่ ๆ ก็มักจะมีฟาร์มสัตว์ไม่ใช่หรือ?
ทั้งหมู ไก่ เป็ด กระต่าย ขอเพียงเป็นเนื้อสัตว์ที่คนชอบกินก็ไม่มีสัตว์ชนิดไหนที่พวกเขาเพาะพันธุ์ไม่ได้
พื้นที่ในบ้านมีจำกัด ตอนนี้หมูกับไก่ยังเพาะพันธุ์ไม่ไหว แต่สามารถเริ่มจากกระต่ายได้
ไม่จำเป็นต้องมากมาย สักสิบถึงยี่สิบตัว เก็บเกี่ยวประสบการณ์ไปก่อน
รอจนหลิ่วซื่อฝึกฝนจนชำนาญแล้วค่อยขยับขยายพื้นที่ ไม่แน่ว่าอาจทำศูนย์เพาะเลี้ยงปศุสัตว์สักแห่งขึ้นมาในหมู่บ้านสกุลจูก็เป็นได้
บังเกิดความคิดมิส
