พอทุกคนเห็นเฉินชางขับปอร์เช่ พานาเมร่าก็อดหัวเราะไม่ได้“เศรษฐีเสี่ยวเฉิน! ขับรถหรูซะด้วย ก่อนหน้านี้ไม่ได้สังเกตเลย”สวีจื่อหมิงอดหัวเราะไม่ได้ “ค่าผ่าตัดของเฉินชางหลายวันมานี้รวมกันก็พอจะซื้อคันใหม่ได้แล้ว แค่นี้ เอะอะอะไรกัน…คืนนี้อาจารย์เฉินต้องเลี้ยงแล้ว…”เฉินชางจนคำพูด “ไหนบอกว่างานเลี้ยงขอบคุณอาจารย์ไงครับ พวกคนอกตัญญู ผมควรตัดหางปล่อยวัดตั้งนานแล้ว”ทุกคนอดหัวเราะฮ่าๆ ไม่ได้รถของหลิวฉวนเป็นรถซีดานเก่าๆ ธรรมดาคันหนึ่ง มีกันทั้งหมดแปดคน ขับรถห้าคัน เพราะวางแผนว่ากินเสร็จก็กลับบ้านเลย จึงขับรถออกมากันหมดหลิวฉวนนำทีม ขับไปไม่รู้นานเท่าไรก่อนจะจอดในที่ที่เสียงดังมากหลิวฉวนลงจากรถพร้อมพูดว่า “ข้างหน้าขับไปไม่ได้แล้ว จอดรถตรงนี้นะครับ!”ทุกคนลงจากรถ ที่นี่ไม่คึกคัก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงกลิ่นสตรีทฟู้ดอันเป็นเอกลักษณ์เดินอยู่ประมาณห้านาที ในที่สุดทุกคนก็เห็นว่าตรงหน้ามีแสงไฟแถบหนึ่งแสงไฟไม่ได้สว่างมาก ดูบางเบา แต่เสียงคนกลับดุเดือดมาก“เถ้าแก่ หมี่กึงย่างห้าสิบไม้! เบียร์หนึ่งลัง”“เถ้าแก่ เส้นหมี่สามถ้วย”“เถ้าแก่ ข้าวกล่องสามกล่อง!”……กลุ่มคนในชุดแรงงานข้ามชาติดูเหมือนเพิ่งเลิกงาน แผงขายอาหารที่นี่ล้วนประกอบจากสามล้อจากตรงนี้มองเห็นหอคอยทั้งสามแห่งของวั่งจิง SOHO[1] ปิดแล้ว แต่สถานที่ก่อสร้างที่อยู่ไม่ไกลยังคงทำงานอยู่ทั้งแปดคนหาที่นั่ง สั่งอาหารมาเยอะมาก แต่ไม่มีอันไหนเลยที่ราคาเกินสิบห้าหยว
