นั้นเห็นคำเตือนจากเพื่อนในกรุ๊ปแล้วอดพูดไม่ได้ “คุณพูดถูก! ผมก็เข้าใจ แต่…ผมมีทางเลือกเหรอผมไปศูนย์การแพทย์มาโย ไปศูนย์การแพทย์ซีดาร์ส-ไซนายของสถาบันโรคหัวใจสมิดท์! ผมถึงกับวิ่งไปสวิส ไปอเมริกา…แต่ผมไม่รู้จะไปไหนแล้วจริงๆ!คุณมอนด์ อัลวินของโรงพยาบาลนิวยอร์กเพรสไบทีเรียนบอกผมว่าลูกผมมีโอกาสผ่าตัดสำ เร็จถึงครึ่งหนึ่ง! นี่…เป็นตัวเลขที่สูงที่สุดในตอนนี้แล้ว ผมก็ได้แต่เชื่อพวกเขา!”คำพูดของชายคนนั้นทำให้ทุกคนค่อนข้างสิ้นหวัง!บางครั้งโรคที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่โรคที่เกิดขึ้นเฉียบพลันพวกนั้นแต่เป็นโรคที่บั่นทอนความหวังของคุณเรื่อยๆ แต่สุดท้ายกลับไม่มียาตัวไหนรักษาได้ต่างหากเพราะโรคแบบนี้เหลือที่ให้คุณได้ดิ้นรน ให้โอกาสคุณไปหาหมอหายา แต่…ไม่เคยให้ความหวังว่าจะรอดความทรมานอย่างกับตกลงไปในคลองตมแบบนี้เป็นความเศร้าใจที่ยิ่งใหญ่ที่สุด!“จริงด้วย พวกเรายังไปไหนได้อีก”ทุกคนรู้สึกว่าตนถูกโลกทอดทิ้ง!แต่ก็ในตอนนี้เอง จูฮั่นเลี่ยงก็มีเหงื่อกาฬไหลชุ่มแผ่นหลัง!ต้องโทษเขา!ช่วงนี้เขาอยู่กับลูกตลอด ก็เลยลืมเรื่องในกลุ่มพวกนี้ไปเลยเมื่อจูฮั่นเลี่ยงเห็นว่าเพื่อนในกลุ่มวิ่งวุ่นไปทั่วโลกแต่กลับไม่เห็นความหวัง จู่ๆ เขาก็พูดว่า “ไม่ครับ! ยังมีโอกาส!”พอทุกคนได้ยินเข้า ก็มองจูฮั่นเลี่ยง ส่งเครื่องหมายคำถามให้ทันที!ในตอนนี้ไม่รู้ทำไมจู่ๆ ในสมองจูฮั่นเลี่ยงถึงมีแต่ความตื่นเต้นฮึกเหิมจากใจ!“ที่ไหน ที่ไหนช่วยได้ เหล่าจ
