ูรีบบอกมาสิ!”“ผมเตรียมพาลูกสาวไปโรงพยาบาลนิวยอร์กเพรสไบทีเรียนแล้ว!”ในใจจูฮั่นเลี่ยงค่อนข้างว้าวุ่นและตื่นเต้น“กลับจีน! ประเทศจีน! เมืองหลวง! ที่นี่มีความหวัง!”พอทุกคนเห็นคำว่าประเทศจีนก็นิ่งเงียบไปทันทีช่วยได้จริงเหรอถ้าช่วยได้ยังต้องบินออกไปไหม“วิทยาลัยการแพทย์ปักกิ่งยูเนี่ยนใช่ไหม ผมไปถามแล้วโอกาสแค่สามสิบเปอร์เซ็นต์!”จูฮั่นเลี่ยงส่ายหัว เอ่ยว่า “ไม่ใช่! ไม่ใช่ปักกิ่งยูเนี่ยน!ประเทศจีน! โรงพยาบาลศูนย์ฉุกเฉินเมืองหลวง ไปหาเฉินชางหมอเฉินชาง!เมื่อครึ่งเดือนก่อนหมิงหมิงลูกผมผ่าตัดมา ตอนนี้แข็งแรงดีแล้ว ผมเชื่อว่าทุกคนก็รู้จักหมิงหมิง เคยพบเขากันหมด ผมส่งคลิปเขาตอนนี้ให้พวกคุณดู!”พอคิดถึงตรงนี้ จูฮั่นเลี่ยงก็ส่งคลิปที่พาหมิงหมิงออกไปกินข้าวด้วยกันเมื่อสองวันก่อนไปให้ทุกคนเห็นหมิงหมิงในคลิปแล้วอึ้งไปทันที!“เหล่าจู! จริงเหรอ! บ้านเราช่วยได้เหรอ”จูฮั่นเลี่ยงพยักหน้าอย่างตื่นเต้น “ช่วยได้ครับ! บ้านเราช่วยพวกคุณได้ กลับมาเถอะพี่น้อง!”ไม่รู้ทำไม ตอนที่ทุกคนเห็นประโยคนี้ ถึงน้ำตาไหลเป็นสายฝนทันที!
