เฉินชางออกมาจากห้องเวรอย่างเงียบๆ ท่ามกลางสายตาพิฆาตของหัวหน้าอวี๋แล้วก็ปิดประตูตามด้วยจากนั้นพอคิดดูแล้วจึงหันไปล็อคประตูให้สนิท…หลังจากลังเลว่าจะเฝ้าประตูหรือไม่ จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงแว่วมาเป็นระลอก!“เหล่าอวี๋ ผมผิดไปแล้ว…เหล่าอวี๋…เบาหน่อย!”“พี่ใหญ่…เฮือก เจ็บๆๆๆๆ!”……เฉินชางรีบออกมาเขาออกมาอย่างตกใจทำอะไรไม่ถูก…เขาคิดว่าสิ่งที่เหล่าอวี๋ทำไม่ใช่เรื่องเลวร้าย ต่อให้ไม่ถึงกับลงทัณฑ์แทนสวรรค์ แต่ก็ต้องช่วยแก้ความขี้โม้ขาดๆ เกินๆ ของเหล่าหม่าให้ได้อย่างแน่นอนเขาพบว่าหัวหน้าทีมหม่าเป็นคนดีมาก แค่โม้เก่งไปหน่อยตอนนี้เฉินชางมองแม่ลูกอ่อนหยาง เอ๊ย! หยางเจี๋ยที่เปลี่ยนชุดลำลองแล้ว! จู่ๆ ก็รู้สึกว่านมขวดเมื่อกี้นั้นคงหอมมาก ออกจะเสียดายนิดหน่อย พอคิดถึงตรงนี้ เขาจึงตัดสินใจยืนอยู่หน้าห้องเวรต่ออีกหนึ่งนาที พอได้ยินเสียงโอดโอยของเหล่าหม่า อารมณ์ของเฉินชางก็เย็นลงมากในที่สุดให้คุณแย่งนมผมไป!แถมยังเป็นนมของพี่หยางด้วย!“พี่หยางเลิกงานแล้วเหรอ!” เฉินชางยิ้มให้อย่างเป็นมิตรหยางเจี๋ยอายุแค่สามสิบ ช่วงตั้งครรภ์ร่างกายเจริญเติบโตขึ้นอีกครั้ง ดังนั้นหุ่นของเธอจึงไม่ได้เย้ายวนเหมือนสาวน้อย แต่ก็สวยไปอีกแบบ ตรงสเป็คแม่ลูกอ่อนของหวังเชียนพอดี!เฉินชางไม่ชอบอยู่แล้ว สาเหตุที่เขาน้ำลายไหลก็เพราะโรคจิตสมัยวัยรุ่นสร้างเรื่องโรคนี้…เรียกง่ายๆ ว่าบ้ากาม!สีหน้าหยางเจี๋ยค่อนข้างกังวล ส่ายหัวให้ “ไม่ใช่ค่ะ ลูกสาวพี
