่สาวฉันป่วยอยู่ที่โรงพยาบาล ฉันจะไปดูหน่อย”เฉินชางได้ยินแล้วก็ยิ้ม “มาโรงพยาบาลเราเลยสิ มีคุณอยู่จะได้สะดวกหน่อย”หยางเจี๋ยพยักหน้า “ตอนแรกนึกว่าไม่ร้ายแรง ฉันก็เลยไม่ค่อยใส่ใจ เดี๋ยวฉันจะไปดูตอนนี้เลยค่ะ”พอพูดจบ หยางเจี๋ยก็รีบลุกออกไปกว่าเหล่าหม่าจะออกมาก็อีกยี่สิบนาทีให้หลัง หน้าไม่บวมช้ำสักนิด แม้ว่าเฉินชางจะไม่รู้ว่าเขาเจออะไรมา แต่เขาก็ไม่รู้สึกแย่เลยแม้แต่นิดเดียว!สมน้ำหน้าอยู่ดี…ใครให้คุณดื่มไปเยอะขนาดนั้นด้านเหล่าหม่าแกว่งแขน เตะขาไปมา เดาะปากด้วยความทึ่ง“ผมนี่ก็แปลก ถ้าพี่ใหญ่ไม่ฝึกผม ผมคงอึดอัดตัวแย่ พอได้ออกกำลังกายแบบนี้แล้วสบายทั้งตัวทันทีเลย!”เฉินชางได้ยินคำนี้แล้วอึ้งไปครู่หนึ่งยังมีใครวอนโดนเก็บขนาดนี้ไหมไม่นานนักห้องฉุกเฉินก็เริ่มวุ่นวายขึ้นมา เฉินชางก็จดจ่อกับงานอันยุ่งวุ่นวายต่อให้เป็นศูนย์ฉุกเฉินเมืองหลวง แต่สำ หรับประชาชนเมืองหลวงแล้วก็ไม่ต่างกับโรงพยาบาลทั่วไป สิ่งที่ควรจะเกิดขึ้นในห้องฉุกเฉินก็ยังมีอยู่ ผู้ป่วยบาดเจ็บทำแผลธรรมดาก็มีไม่น้อยทว่าประมาณห้าโมงกว่า หยางเจี๋ยก็กลับมาที่แผนก แต่กลับมากับรถฉุกเฉินนี่ทำให้เฉินชางอึ้งไปทันที พอรถจอดสนิท ก็พบว่ามีเด็กหญิงคนหนึ่งนอนอยู่บนเปลผู้ป่วย แต่ใส่หน้ากากมิดชิด บริสุทธิ์ไร้พิษสงดูสะอาดเอี่ยมเฉินชางนิ่วหน้า “พี่หยาง เกิดอะไรขึ้น”หยางเจี๋ยพูดทันควัน “ติดเชื้อร้ายแรง ตอนนี้มีไข้!”เฉินชางผงะไปทันที อายุน้อยขนาดนี้ติดเชื
