้อร้ายแรงแล้วเหรอเกิดอะไรขึ้นกันแน่ตอนนี้เอง ผู้หญิงที่มีหน้าตาคล้ายหยางเจี๋ยมากคนหนึ่งก็วิ่งมาข้างๆ หยางเจี๋ย เธอค่อนข้างร้อนรน “หมอ นี่สำ เนาประวัติผู้ป่วยที่โรงพยาบาลชุมชน ฉันเอามาหมดแล้วค่ะ คุณดูที”เฉินชางพยักหน้า เรียกให้เสี่ยวเคอพาผู้ป่วยไปห้องสังเกตอาการติดเชื้อร้ายแรง ถ้าตอนนี้สัญญาณชีพคงที่ ส่งไปห้องกู้ชีพก็ไม่มีประโยชน์อะไรด้านเฉินชางอ่านการวินิจฉัยจากบันทึกส่งตัวแล้วนิ่วหน้าทันที‘ผลการวินิจฉัย: โรคข้ออักเสบรูมาตอยด์ในเด็ก ปอดติดเชื้อจมูกติดเชื้อ ฝีที่ม้าม!’พอเฉินชางเห็นเคสแล้วก็ขมวดคิ้วทันที ผู้ป่วยชื่อจ้าวซือหานอายุแค่สิบเอ็ดปีด้านเสี่ยวเคอกำลังเตรียมเตียงให้ผู้ป่วย หยางเจี๋ยไปเปลี่ยนชุดส่วนครอบครัวก็เริ่มเดินเรื่องอย่างร้อนรน!สองสามนาทีต่อมา เฉินชางก็มาถึงห้องสังเกตอาการ เขาพูดกับหยางเจี๋ยที่อยู่ข้างๆ ว่า “ถอดหน้ากากให้เด็กเถอะ ผมขอดูอาการหน่อย”พอได้ยินว่าต้องถอดหน้ากาก เด็กหญิงก็เริ่มร้องไห้โวยวายทันที!“ไม่เอา หนูไม่อยากถอดหน้ากาก!แม่จ๋า ขอร้องล่ะ ไม่ถอดหน้ากากได้ไหม…”พอเด็กหญิงเริ่มน้ำตาไหล หญิงคนนั้นก็รีบไปเช็ดน้ำตาให้ด้วยกลัวว่าถ้าน้ำตาไหลลงมาแล้วจะเจ็บมาก!หยางชิงลูบมือลูกสาวอย่างรักใคร่ รีบเอ่ยปลอบ “ดีมาก หานหาน คุณอาหมอจะดูแผลให้ลูก ลูกมีไข้นิดหน่อยไม่ใช่เหรอ ให้คุณอาหมอรักษาให้ก็หายแล้ว”เด็กหญิงพูดอย่างคับข้องใจ “คุณอาหล่อมากเลย…หานหานขี้เหร่มาก…”หยางเจี๋ยรีบพูด
