“พอแล้วหานหาน น้าไม่ได้บอกหลานแล้วเหรอ รอหลานหายแล้วจะศัลยกรรมให้หลาน ถึงตอนนั้นก็จะไม่เป็นอะไรแล้ว! ดีไหม”ปลอบไปปลอบมาอย่างนี้อยู่นานจึงถอดหน้ากากของเด็กหญิงออกมาได้ทว่าทุกคนที่อยู่รอบๆ ต่างตกใจสะดุ้งโหยงทันที!เด็กหญิงหลับตาปี๋ ราวกับว่าถ้าปิดตาแล้วคนอื่นก็จะไม่เห็นเธอเธอก็ไม่กล้าเอามือมาโดนหน้า หมอบอกว่าบนมือมีเชื้อโรค…เธอร้องไห้ไม่ได้ เพราะถ้าร้องไห้น้ำตาก็จะไหลลงไป…ขณะที่เฉินชางดูเคสนี้ ศีรษะก็ชาหนึบขึ้นระลอกหนึ่ง!บอกตามตรงว่าตกใจมากจริงๆเพราะดวงตาของเด็กหญิงสวยมาก แต่ใครจะคิดได้ว่าพอถอดหน้ากากแล้วจะเป็นแบบนี้เห็นเพียงว่าผิวหนังกับกระดูกอ่อนส่วนจมูกของเด็กหญิงเสียหายรุนแรง ภายนอกจมูกเสียหายทั้งหมด เห็นแต่โพรงดำสนิทสองรู!ต่อให้บอกว่ามีแต่ผิวหนังใบหน้าส่วนน้อยที่ติดเชื้อ แต่…แค่คิดเชื้อที่ส่วนจมูก (ผิวหนังกับกระดูกอ่อน) ก็ทำลายคนคนหนึ่งได้เลย…อย่าว่าแต่ผิวหนังกับเนื้อเยื่อ ขนาดกระดูกอ่อนทั้งจมูกยังเสียหายร้ายแรง ดูไป…ค่อนข้างน่าตกใจจริงๆเฉินชางสูดหายใจลึกๆ เฮือกหนึ่ง เขามองเด็กหญิงที่หลับตาอยู่ น้องอาจจะ…ยอมรับหน้าตาของตัวเองได้ยากละมั้ง“เป็นแบบนี้มานานแค่ไหนแล้วครับ”หยางชิงรีบตอบ “เพิ่งกำเริบได้ประมาณสิบวันค่ะ แต่…ถ้ารวมโรคข้ออักเสบรูมาตอยด์ด้วยก็เป็นมานานแล้วค่ะ”ตอนหานหานเรียนชั้นประถมก็ได้รับการวินิจฉัยจากโรงพยาบาลว่าเป็นโรคข้ออักเสบรูมาตอยด์ในเด็ก แต่เพราะไม่ร้ายแรง ทุกคนเลย
