ยกว่าหยางเจี๋ย ฟังแล้วเหมือนเจ๊หยางเธอในตอนนี้ยังอยู่ในช่วงให้นมลูก ดังนั้นจึงมักเตรียมนมสำ รองไว้ให้ลูกตอนที่ทำงาน เพราะอยู่ทีมเดียวกัน ทุกคนจึงล้อเป็นครั้งคราวเฉินชางเป็นคนนิสัยดีมาก เข้ากับคนอื่นได้ง่าย และไม่ใช่คนจุกจิกขนาดนั้น ทั้งยังปากหวาน จึงมีความสัมพันธ์อันดีกับคนทีมที่หนึ่งในห้องทำงานแพทย์มีตู้เย็น ดังนั้นหยางเจี๋ยจึงเอามาวางไว้ข้างในประจำ แม้ว่าในตู้เย็นจะรักษาความสดใหม่ไว้ได้ แต่ก็ใช่ว่าจะปลอดภัย!ในห้องทำงานแพทย์มีฟาสต์ฟู้ดอย่างขนมปังกับแฮมอยู่มากบางครั้งเน่าเสียแล้วก็ไม่มีใครสนใจ เฉินชางจึงเตือนด้วยความหวังดีพอเขาพูดแบบนี้ หยางเจี๋ยก็อึ้งไปเหมือนกันคิดดูดีๆ ก็ใช่จริงๆ!ลูกยังเล็ก ภูมิคุ้มกันเทียบกับผู้ใหญ่ไม่ได้ น้ำนมจึงห้ามมีปัญหาแต่ปั๊มน้ำนมออกมาแล้ว ให้ทิ้งก็คงไม่เหมาะหยางเจี๋ยเองยังไม่อยากดื่มหลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่งก็มองเฉินชางแล้วเอ่ยว่า “เสี่ยวเฉินคุณพูดมีเหตุผล ไม่งั้น…ให้คุณไหมคะ คุณจะเอาไปดื่มไหมสารอาหารเพียบเลย!”เฉินชางได้ยินแล้วอึดอัดขึ้นมาทันที “เอ่อ ไม่เอาครับพี่หยาง”หยางเจี๋ยหัวเราะร่า “ไม่เป็นไร ฉันไม่มีโรคติดต่อ นี่ของดีนะจะทิ้งก็เสียดาย! เด็กกำลังโตกินเยอะหน่อยเถอะ”เฉินชางทำหน้าไม่ถูก ต่อให้นี่เป็นแค่ของธรรมดา หาซื้อได้ตามอินเทอร์เน็ตด้วยซ้ำ แต่เฉินชางเห็นเจ้าของจริงๆ เอามาให้ก็ยังเขินเล็กน้อยและตอนนี้เอง หัวหน้าทีมหม่าเยว่ฮุยก็เข้ามาในห้องเวรพอดีจึง
