เห็นว่าอยู่กันทั้งคู่จู่ๆ เขาก็เห็นขวดนมในหยางเจี๋ย จึงยิ้มขึ้นทันที “หยางเจี๋ย นี่คุณเก็บน้ำนมให้ลูกอีกแล้วใช่ไหม!”หยางเจี๋ยยิ้ม “วันนี้ไม่เก็บแล้วค่ะ ลูกมีพอกิน เสี่ยวเฉินคุณเอาไปเถอะ!”พอแม่ลูกอ่อนหยางเอาสิ่งนี้มาให้ เฉินชางก็เกิดกลัวว่าฉินเยว่จะฆ่าตนไหม ย่อมเอ่ยปฏิเสธอยู่แล้วหยางเจี๋ยดูออกว่าเฉินชางก็อายจึงยิ้มให้ “ช่างเถอะ คุณพูดแบบนี้ฉันก็ไม่กล้าเอาให้ลูกแล้ว อย่าให้เกิดเรื่องจริงๆ เลย ฉันทิ้งดีกว่า!”หม่าเยว่ฮุยได้ยินเข้าพลันอึ้งไปทันที “อย่าทิ้งเลยนะ หยางเจี๋ยนี่มันของดี ยกให้ผมสิ! ของบำรุงชั้นดีเลย!”พอพูดจบ หม่าเยว่ฮุยก็หยิบขวดไปแล้วพูดว่า “เอ๊ะ? ยังอุ่นอยู่เลยนี่! สดๆ เลยใช่ไหม”หยางเจี๋ยกลอกตาใส่หม่าเยว่ฮุย “ที่ฉันเก็บคราวก่อนคุณแอบกินใช่ไหม!”เธอพูดจบก็หันหลังจากไป “ฉันไปแล้วนะคะ!”ด้านหม่าเยว่ฮุยมองเสี่ยวเฉินแล้วถอนใจส่ายหัว “เสี่ยวเฉินเอ๋ยคุณยังเด็กไปจริงๆ”เฉินชางอึ้งไป “นี่เกี่ยวอะไรกับอายุเหรอครับ”หม่าเยว่ฮุยส่ายหน้า เปิดฝาแล้วดื่มอึกๆ ทันทีเฉินชางเห็นแล้วหมดคำพูด“เอิ๊ก! ร้อนสิอร่อย เมื่อก่อนสมัยผมเป็นแพทย์กองทัพก็มีพยายาลบาลน้อยมีน้ำนมสองสามคน ปั๊มน้ำนมแล้วก็เลยใส่ตู้เย็นไว้หัวหน้าพยาบาลกลัวว่าจะเปลือง เลยหลอกพวกเราว่าโรงพยาบาลซื้อให้!ผมน่ะดื่มอยู่ตั้งนาน จนแต่งงานถึงเพิ่งรู้ว่านี่มันนมแม่!แต่ก็อร่อยจริงๆ นะ คุณดูร่างกายผมสิ! เจ๋งขนาดไหน!เฉินชางกลืนน้ำลาย เห็นสมองของหัว
