วันถัดมา ทั้งสองกลัวคนเยอะ จึงไปต่อคิวที่สำ นักงานเขตแต่เช้า แต่เหมือนว่าคนที่มาแต่งงานในวันแบบนี้ ไม่ได้มีแค่พวกเขาสองคนตอนที่นั่งรอบนเก้าอี้ ฉินเยว่กำสมุดทะเบียนบ้านของเธอ ดูประหม่าเล็กน้อย แต่ไม่รู้ว่าเพราะอะไรทว่า ความประหม่าทั้งหมดได้หายเป็นปลิดทิ้งตอนที่เฉินชางจับมือเธอมือใหญ่อันอบอุ่นราวกับโอบอ้อมทุกสิ่งและหลอมละลายทุกสิ่งได้เฉินชางมองฉินเยว่อย่างแน่วแน่ “คิดดีหรือยังครับ”ฉินเยว่พยักหน้า “ดีแล้วค่ะ!”ไม่นานก็ถึงคิว ทั้งสองได้เตรียมรูปคู่สองนิ้วครึ่งไว้ตั้งนานแล้วความจริงกระบวนการทั้งหมดใช้เวลาไม่นาน และไม่มีพิธีการพิเศษอะไรทำให้ฉินเยว่รู้สึกไม่สะใจนัก!หลังจากคิดไปคิดมา ก็ตัดสินใจไปประกาศคำมั่นสัญญาสักหน่อยอย่างน้อยก็ถือว่าไม่ได้มาฟรี!วันนี้ดูเหมือนเป็นวันพิเศษวันหนึ่ง คนเยอะมาก และทุกคนในนี้ล้วนยิ้มไม่ทุบบนใบหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยความสุขจากใจจริง!ตอนที่เฉินชางเดินจูงมือฉินเยว่เดินเข้าห้องโถงสำ นักงานเขตจู่ๆ ฉินเยว่ก็หันมามองหน้าเฉินชาง น้ำตาไหลพรากลงมา!เฉินชางตกใจ ยัยนี่คงไม่ได้เสียใจภายหลังนะเพิ่งจะจดทะเบียนสมรสกัน ก็จะต้องไปจดทะเบียนหย่าแล้วเหรอโดนหัวเราะเยาะแน่…เฉินชางรีบกอดฉินเยว่ไว้ ปลอบใจอยู่นาน “เป็นอะไรไปครับไม่ร้องนะๆ อยู่ดีๆ ร้องไห้ทำไม”ฉินเยว่ส่ายหน้า สะอึกสะอื้นอยู่นาน พูดพร้อมน้ำตาแห่งความน้อยใจ “ในที่สุดฉันก็ขายออกแล้ว…ฮือ…ในที่สุดคุณก็จดทะเบียนกับฉันแล้ว ฉันชอบ
