คุณมาสามปีสี่เดือนกับอีกห้าวันในที่สุดฉันก็ได้แต่งงานกับคุณแล้ว…คุณรู้ไหมว่าตอนที่คุณจับมือฉันฉันดีใจจนนอนไม่หลับ ตอนนั้นฉันคิดว่า เฉินชางขี้ขลาดจริงๆไม่กล้าสารภาพรักกับฉัน ขืนคุณยังไม่สารภาพรักกับฉัน…ฉันจะ…ฉันจะสารภาพรักกับคุณแล้วนะ!หม้อไฟที่คุณพาฉันไปกินวันนั้นเป็นหม้อไฟมื้อที่อร่อยที่สุดเท่าที่ฉันเคยกิน เป็นชานมที่อร่อยที่สุดเท่าที่ฉันเคยดื่ม…วันต่อมาหลังจากแม่ฉันไปทำงาน ฉันก็ขโมยทะเบียนบ้านมาจากแม่มา ฉันซ่อนไว้นานมากแล้ว แค่รอคุณพูดกับฉันว่า ที่รัก เราแต่งงานกันนะครับ ไปจดทะเบียนสมรสกันเถอะ! ฉันพร้อมตั้งนานแล้ว…ใน…ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง…ฮือๆ…ฉันรออย่างทรมานมาก ฉันกลัวว่าจะไม่มีวันนี้…ฉันสามสิบแล้ว ถ้าคุณไม่เอาฉัน…ก็ไม่มีคนเอาแล้ว…”ฉินเยว่ร้องไห้จนเครื่องสำ อางบนหน้าเลอะเทอะหมดแล้ว เธอที่ไม่ค่อยแต่งหน้า วันนี้แต่งตัวสวยมากเธอดีใจมาก ในที่สุดวันนี้เธอก็ขายออกแล้ว!ซ้ำ ยังได้แต่งงานกับคนที่ตัวเองรักอีกด้วย!เห็นฉินเยว่ร้องไห้ขี้มูกโป่ง เฉินชางเองก็ทรมานใจมาก รู้สึกแสบจมูกเหมือนอยากร้องไห้ พูดอะไรไม่ออก เขาเงยหน้าขึ้นลืมตาโตมองท้องฟ้า ไม่อยากให้น้ำตาไหลลงมา จากนั้นกอดฉินเยว่แน่นสุดท้ายน้ำตาก็ไหลลงมาโดยไม่รู้ตัว กระทบบนหน้าผากฉินเยว่ฉินเยว่เงยหน้าขึ้น สะอึกสะอื้นถาม “คุณร้องไห้ทำไมคะ”เฉินชางสูดหายใจเข้า เช็ดน้ำตา เขาประคองใบหน้าของฉินเยว่ไว้แล้วเช็ดน้ำตาให้เธอ “ผมขอโทษครับ! ผมทำให้คุณต
