้องรอนาน!เพราะผมไม่มีความกล้ามากพอที่จะยืนอยู่ตรงหน้าคุณ บอกคุณว่าผมรักคุณ ผมเข้ามาในชีวิตคุณตั้งนานแล้ว แต่กลับไม่ได้ดึงคุณเข้ามากอดไว้ ชีวิตหลังจากนี้ ผมสาบานว่า ผมจะอยู่เคียงข้างคุณ!จะไม่ให้คุณเป็นฝ่ายที่ต้องกล้าหาญ!”ในดวงตาของฉินเยว่เป็นประกายระยิบระยับ เธอจ้องเฉินชางพร้อมพูดว่า “ฉันไม่ได้โทษคุณค่ะ…ฉันแค่รู้สึกว่า…ในที่สุดฉันก็รอจนถึงฝั่งฝันแล้ว ทุกวันที่อยู่กับคุณ ฉันมีความสุขมาก!”เฉินชางยิ้ม “โอ๋ ไม่ร้องแล้วนะครับ มา ถ่ายรูปกัน!”เฉินชางหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา ถ่ายเซลฟี่ด้วยกัน แล้วก็ถ่ายรูปทะเบียนสมรสโพสต์ลงในวีแชทเขาจะบอกทุกคนว่า เขามีภรรยาแล้ว เขามีเจ้าของแล้วฉินเยว่มองรูปที่เฉินชางถ่ายแล้วชะงักไป เธอจ้องเฉินชางครู่หนึ่งจึงตอบสนองพร้อมตะโกนอย่างเดือดดาล “ทำไมคุณไม่เปิดฟิลเตอร์คะ! ฉันร้องไห้จนเครื่องสำ อางเลอะหมดแล้ว คุณ…เฉินชาง คุณมันเลว…คุณอยากให้ฉันอับอาย! ไม่ได้ โธ่เอ๊ย…คุณ…คุณให้เพื่อนในวีแชทของคุณเห็นรูปที่ฉันร้องไห้จนหน้าเลอะแบบขี้เหร่สุดๆ ไม่ได้! ลบแล้วโพสต์ใหม่ค่ะ!”เฉินชางไม่สนใจเธอหรอก!วิธีเดิม อุ้มพาดบ่า!ฉินเยว่โกรธจนควันออกหูความซาบซึ้งใจเมื่อครู่นี้หายไปในชั่วพริบตา รูปที่เธอขี้เหร่สุดๆไปอยู่บนวีแชทของเฉินชาง…คนอื่นจะหัวเราะเยาะไหมคิดๆ แล้วฉินเยว่ก็โกรธ!เฉินชางยิ้มพูด “แบบนี้ต่างหากที่เป็นช่วงเวลาที่ควรค่าแก่การจดจำ เป็นรูปถ่าย!”ฉินเยว่เองก็ไม่ดื้อรั้นต่อแล้ว ป
