ล่อยให้เฉินชางแบกตน เปิดโทรศัพท์มือถือ ดูรูปในวีแชทของเฉินชางเห็นว่าคราบน้ำตาบนใบหน้าของตนยังไม่แห้ง แต่รอยยิ้มเต็มไปด้วยความสุข เฉินชางเองก็น้ำตานองและเต็มไปด้วยความลึกซึ้งดูเหมือนว่า…ก็ไม่ได้ขี้เหร่ขนาดนั้น!และยิ่งดูยิ่งสวย!คิดถึงตรงนี้ ฉินเยว่บันทึกรูปภาพ จะพิมพ์ออกมาเก็บรักษาไปทั้งชีวิตรอแก่ไปค่อยเอาออกมาดู…เฉินชางวางฉินเยว่ลงพื้น พลันเจอคนรู้จักพอดีชายหนุ่มยิ้ม “เอ๊ะ หมอเฉิน…คุณมาทำอะไรที่สำ นักเขตครับ”เฉินชางยิ้ม “มากับแฟน…อ้อ! ไม่ใช่สิครับ!มาจดทะเบียนสมรสกับภรรยาผมครับ!”ชายหนุ่มได้ยินแล้วพูดพร้อมรอยยิ้ม “อ้อ แสดงความยินดีด้วยนะครับ!”และตอนนี้เอง เด็กสาวคนหนึ่งก็ร้องไห้โฮขึ้นมาด้านหลังชายหนุ่มมีผู้หญิงคนหนี่งจูงมือเด็กสาวไว้ เด็กสาวปล่อยโฮออกมาเธอร้องไห้อย่างเสียใจและสิ้นหวังมาก!เฉินชางชะงักไป “เถียนเถียนเองเหรอครับ”หญิงสาวเองก็อึ้งไปครู่หนึ่ง คุกเข่าลง “โอ๋ๆ เถียนเถียนไม่ร้องนะคะ เป็นอะไรคะ”เถียนเถียนร้องไห้จนน้ำหูน้ำตาไหลเข้าปาก น้อยใจมากเถียนเถียนคร่ำครวญว่า “อาเฉินชางจะทิ้งหนูแล้ว…เขาแต่งงานแล้ว…”ทุกคนได้ยินแล้วหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออกทันทีทุกคนอยากหัวเราะออกมาแต่ก็เกรงใจเฉินชางเองก็สีหน้าอึดอัดเต็มประดาชายหนุ่มอุ้มเถียนเถียนขึ้นมาแล้วพูดพร้อมรอยยิ้ม“เถียนเถียน นี่เป็นข้อกำหนดทางกฎหมาย อาถึงอายุที่จะแต่งงานแล้ว ก็ต้องมาแต่งงานที่สำ นักงานเขต ไม่อย่างนั้นจะมีลูกไม่ได้ตอน
