นี้หนูยังเด็ก รอหนูโตขึ้นถึงจะแต่งงานได้นะครับ”เถียนเถียนส่ายหน้า “หนูก็จะแต่งงานกับอาเฉินชางค่ะ…ฮือ…”ในสายตาของฉินเยว่เผยรอยยิ้ม ก่อนจะกระซิบข้างหูเฉินชาง“เรื่องรักๆ ใคร่ๆ ของคุณ! คุณจัดการเองนะคะ”เฉินชางอึดอัดมากเห็นว่าเถียนเถียนไม่ได้แต่งงานไม่หยุดร้อง แม่ของเถียนเถียนได้แต่ปลอบใจอย่างจนปัญญา “โอเคๆ รอหนูโตมา ค่อยแต่งงานกับอาเฉินชางดีไหมคะ”เถียนเถียนหยุดร้องทันที มองหน้าแม่ก่อนจะมองเฉินชาง “จริงเหรอคะ”แม่ของเถียนเถียนพยักหน้า “จริงสิคะ! แต่หนูต้องรอถึงอายุที่กฎหมายกำหนดถึงจะแต่งงานได้นะ หนูต้องเชื่อฟังพ่อแม่ ตั้งใจเรียน…”หลังจากปลอบไปครู่ใหญ่ เถียนเถียนถึงยอมหยุด!ก่อนไป เถียนเถียนมองฉินเยว่อย่างน้อยใจและอาลัยอาวรณ์“คุณน้าฉินเยว่คะ…คุณดูแลเฉินชางแทนหนูด้วยนะคะ หนูโตขึ้นจะมารับเขา…”ฉินเยว่เกือบหลุดขำออกมาเฉินชางมองสองสามีภรรยาจูงมือเถียนเถียนเดินไกลออกไปเรื่อยๆ แต่เถียนเถียนยังคงหันกลับมามองอย่างอาลัยอาวรณ์ทุกสองสามก้าว เหมือนถูกบังคับให้แยกกันอย่างไรอย่างนั้น“อาเฉินคะ คุณไม่ต้องกลัวนะคะ หนูโตขึ้นหนูจะมารับค่ะ!”เฉินชางจนปัญญา…
