หลังจากวางสาย หม่าเยว่ฮุยสบายอกสบายใจ!ความคิดของเขาเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วเฉินชางเป็นสมาชิกทีมมือฉมังของเขาเขาเป็นหัวหน้าทีมมือฉมังการผ่าตัดของเฉินชาง = การผ่าตัดของทีมมือฉมัง = การชี้แนะของ…หัวหน้าหม่า!ใช่ๆๆ!อย่างน้อยทุกคนก็คิดแบบนี้ ส่วนผมจะคิดอย่างไรก็ช่าง…คนเป็นหัวหน้าก็ควรจะมีมาดของหัวหน้า คิกๆ!เขาเป็นหัวหน้าจะใจแคบเกินไปไม่ได้ เสี่ยวเฉินจะผ่าตัดอะไรก็ปล่อยเขา ตอนนี้หม่าเยว่ฮุยคิดได้แล้ว เฉินชางเป็นศัลยแพทย์มืออาชีพ แม้แต่การผ่าตัดโดยที่หัวใจไม่หยุดเต้นยังทำได้นับประสาอะไรกับหลอดเลือดแดงใหญ่ ง่ายเหมือนปอกกล้วยเข้าปากล่ะสิไม่ว่าช่วงบ่าย เฉินชางผ่าตัดเสร็จกลับมาเจอหม่าเยว่ฮุยก็รีบยิ้มเจื่อน “หัวหน้าหม่าครับ ขอโทษด้วยนะครับ ตอนกลางวันมีคนไข้หลอดเลือดแดงใหญ่แตก เพราะต้องผ่าตัดเร่งด่วน ไม่ได้แจ้งคุณล่วงหน้า ผม…ทำไปก่อนแล้วค่อยโทรบอกคุณ”หม่าเยว่ฮุยตบแขนเฉินชางเหมือนกำลังเลียนแบบท่าทางที่หัวหน้าคนหนึ่งพึงมี “ไม่เป็นไรครับ ผมเชื่อมั่นในตัวคุณ ทำเต็มที่เลยครับ แต่ต้องระวังด้วย มีอะไรที่ไม่เข้าใจ หรือทำไม่เป็น ต้องมาขอคำแนะนำผมนะครับ”เฉินชางอึ้งไปทันที ตอนแรกคิดว่าหัวหน้าทีมหม่าจะโกรธคิดไม่ถึงว่าจะเป็นแบบนี้ จึงไม่ชินนัก…“หัวหน้าทีมหม่า…ถ้าโกรธก็พูดออกมาเลยครับ อย่าเก็บเอาไว้ผมจะปรับปรุงตัวครับ!” เฉินชางเห็นหัวหน้าทีมหม่าที่ท่าทางทึ่มๆทำแบบนี้แล้วไม่ชินหม่าเยว่ฮุยชะงักไปทันที เกือบหัวเราะ
