ออกมาพวกสวีอ้ายชิงที่อยู่ข้างๆ อดชิงหัวเราะขึ้นมาก่อนไม่ได้หลังจากคลุกคลีมาระยะหนึ่ง ทุกคนต่างคุ้นเคยกันดี…………ช่วงบ่าย เฉินชางตั้งใจไปเยี่ยมเด็กผู้ชายที่ผ่าตัดเมื่อวาน จากการสังเกตอาการมาหนึ่งวัน ตัวชี้วัดต่างๆ คงที่แล้วเฉินชางเห็นตัวชี้วัดต่างๆ แล้วโล่งอกไปทีการผ่าตัดประสบความสำ เร็จมาก แต่สำ หรับปัญหาที่หัวใจห้องล่างซ้าย ห้องหัวใจบนหนาตัวช่วยไม่ได้แล้วจริงๆทั้งหมดนี้เป็นการชดเชยการเปลี่ยนแปลง บางทีอาจจะดีขึ้นด้วยกลไกควบคุมตัวเองของร่างกาย หวังว่าจะค่อยๆ ฟื้นตัวขึ้นได้…แต่ไม่มีความจำ เป็นที่จะต้องผ่าตัดเห็นเฉินชางมา ฉินฟางและสามีซาบซึ้งใจมากเด็กชายเองก็มองเฉินชางพร้อมรอยยิ้ม พูดภาษาจีนกลางอย่างไม่คล่องนัก “ขอบคุณครับคุณอาเฉิน”เฉินชางอดยิ้มไม่ได้ “พักผ่อนเยอะๆ นะครับ แต่ช่วงนี้อย่าเพิ่งทำกิจกรรมและออกกำลังหนักนะ…” เฉินชางบอกข้อควรระวังกับเด็กชาย “พ่อแม่เป็นห่วงหนูขนาดนี้ รักหนูขนาดนี้ ต่อไปอย่าคิดมากอีกนะ หนูเป็นลูกผู้ชาย โตมาจะต้องปกป้องแม่ อย่าทำให้แม่เสียใจโอเคไหมครับ”เฉินชางคุยกับเด็กชายอีกสักพักตอนแรกเด็กชายยังหน้าแดงไม่พูดจา จากนั้นก็ค่อยๆ ยิ้มขึ้นมาแม้การผ่าตัดจะประสบความสำ เร็จมาก แต่การผ่าตัดแบบนี้เป็นการเพิ่มภาระอย่างหนักหน่วงต่อครอบครัวที่ลำบากอยู่แล้วอะไรที่เฉินชางช่วยได้ก็จะช่วยอย่างสุดความสามารถ แต่สำ หรับเรื่องที่ช่วยไม่ได้ก็จนปัญญาพลังของคนๆ เดียว อย่างไรก็มีขีดจำ ก
