ัด แต่คนที่ต้องการความช่วยเหลือกลับเยอะมากตอนออกมา พ่อของเด็กผู้ชายตามมาอย่างเร่งรีบ หามุมที่ไม่มีคนจะยัดซองให้เฉินชางให้ได้เฉินชางรีบปฏิเสธพร้อมรอยยิ้ม “น้องยังต้องใช้เงินอีกเยอะเงินก้อนนี้คุณเก็บไว้เถอะครับ!”ชายหนุ่มเองก็สูดหายใจเข้าลึกๆ เห็นเฉินชางบ่ายเบี่ยงสุดกำลังก็จนปัญญา เขาพลันพูดอย่างจริงจัง “หมอเฉิน คุณเป็นคนดี คุณคือผู้มีพระคุณของครอบครัวเรา! บุญคุณครั้งนี้ เราจะไม่มีวันลืม จะตอบแทนคุณให้ได้ครับ”…………ตอนเย็นหลังจากเลิกงาน เฉินชางรีบกลับบ้านไปเก็บของแน่นอนว่า จุดประสงค์หลักของการกลับบ้านคือเอาบัตรประจำ ตัวประชาชน ทะเบียนบ้านและเอกสารต่างๆ!หลังจากมั่นใจแล้วว่าไม่มีอะไรผิดพลาด จึงรีบเดินทางไปที่สถานีออกจากบ้านมาครึ่งเดือนแล้ว รู้สึกว่าไม่ได้เจอยัยฉินขี้ประจบมานานมากแล้ว เฉินชางนึกถึงดวงหน้าเล็กน่ารักซุกซนที่กลมละมุนน่าหยิกแล้วดีใจมากนั่งรถไฟจากเมืองหลวงไปเมืองอันหยางก็แค่สามสี่ชั่วโมง เฉินชางนั่งหลับตาอยู่บนรถไฟ ในหัวฉายภาพเรื่องราวตั้งแต่เมื่อสามสี่ปีก่อนเรื่อยมา เหมือนหนังที่แต่ละภาพฉากปรากฏอย่างต่อเนื่องก่อนจะหายไป…ในทุกภาพ ล้วนมีฉินเยว่อยู่ตอนนี้เฉินชางตระหนักได้ว่า ที่แท้เขาก็แอบมองและชอบเธอมาตั้งแต่แรกแล้วแต่เฉินชางในตอนนั้นกลับไม่มีความกล้ามากพอจะจีบเธอนึกถึงตอนที่ฉินเยว่โดนเขาผลักไปติดกำแพงเกือบจะบังคับจูบเฉินชางสาบานว่า ตอนนั้นเขาหวั่นไหวจริงๆ เขาอยากจูบมากจริงๆ!ทว่
