องใส่หมวกสีแดงยืนอยู่ หนาวจนหน้าแดงก่ำ สายตาจ้องเฉินชางเขม็งเฉินชางหัวเราะฮ่าๆ ขึ้นมาทันที “ผมล้อเล่นครับ!”เขาพูดจบก็ยกมือกุมหน้าฉินเยว่ พลันรู้สึกเย็นวาบเฉินชางอดสงสารไม่ได้ “รอนานมากแล้วใช่ไหมครับ!”ฉินเยว่ยู่ปากเล็กๆ “คุณไปเถอะ ฉันไม่แต่งงานกับคุณแล้วพรุ่งนี้ฉันจะไปหาสามีที่สำ นักงานเขต! คุณเอาแต่ยั่วโมโหฉัน!”เฉินชางมองท่าทางเงอะงะของฉินเยว่แล้วก้มลงอุ้มฉินเยว่พาดบ่า “ฮ่าๆ ฉุดภรรยากลับบ้านดีกว่า!”ตอนแรกฉินเยว่จะร้องให้ช่วย แต่พอนึกได้ว่ามีเจ้าหน้าที่ตำรวจจำ นวนมากถือปืนลาดตระเวนอยู่รอบๆ จึงทำได้เพียงยั้งไว้ “เชอะ ปล่อยฉันลงค่ะ!”แน่นอนว่าเฉินชางไม่ตอบรับ “ภรรยาที่ตกอยู่ในเงื้อมมือแล้วจะปล่อยไปได้อย่างไร ไม่ปล่อย!”ฉินเยว่เห็นผู้คนจำ นวนนับไม่ถ้วนรอบข้างหันมองก็อายจนหน้าแดง!แต่ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ในใจกลับมีความรู้สึกดีใจมากๆ ถึงมากที่สุดมีคนคอยคลั่งรัก คอยมีความสุขด้วยกัน ทักทายตอนเช้าบอกฝันดีตอนกลางคืน อยู่กับคุณไปจนแก่เฒ่า เรียกกันว่าคู่ชีวิตอย่างเต็มไปด้วยความรู้สึกลึกซึ้ง!นี่ก็คือความรักสินะ!
