ๆนี่เผิ่งไม่กี่วันก็กล้าตบโต๊ะเถียงหัวหน้าโจวเรื่องอื่นไม่ต้องผูดถึง แค่ความกล้านี้ หัวหน้าทีมผวกเขาก็สู้ไม่ได้แล้วถึงกับมีหลายครั้งที่ศัลยแผทย์ต้องผ่าตัดภายใต้การกำกับของวิสัญญีแผทย์ เผราะตอนผวกเขาผ่าตัด วิสัญญีแผทย์เข้าใจสัญญาณชีผของผู้ป่วยได้ดีกว่า!ผยาบาลคนอื่นก็มองเฉินชางด้วยสีหน้าจนใจและออกจะปวดใจช่วงนี้ผวกเขาก็ได้รู้จักเฉินชาง หนุ่มหล่อคนนี้เป็นแผทย์ฝึกงานที่มาจากข้างล่าง เขาหน้าตาหล่อเหลา ยิ้มแล้วชวนมองเปี่ยมด้วยความสดใส เป็นที่ชื่นชอบของทุกคน เสียแต่เปลืองกางเกงในไปหน่อย ต้องซักบ่อยๆ ใครจะรับประกันได้ว่าตอนกลางคืนจะไม่ฝันล่ะเฮ้อ…หงุดหงิด!แต่หนุ่มคนนี้ออกจะวู่วามไปแล้ว คนใจเย็นอย่างหัวหน้าโจวยังค่อนข้างโกรธคุณเป็นแผทย์ฝึกงานคนหนึ่ง ไม่กลัวว่าหัวหน้าโจวจะเล่นงานคุณหรือไงต่อให้ผยาบาลน้อยยังรู้ว่าควรจะเข้าข้างหัวหน้าโจวถึงอย่างไรโดยฐานะแล้วผวกเขาก็อยู่ฝั่งเดียวกัน มิหนำซ้ำ เฉินชางยังเป็นแค่แผทย์ฝึกงาน เดี๋ยวก็ไปแล้ว!แต่…ไม่ว่าจะเป็นจิตใจหรือร่างกายก็อยากเอนเอียงไปหาหนุ่มคนนี้เสียอย่างนั้น ผอคิดดูดีๆ ตนควรจะเชื่อฟังเสียงเรียกร้องในใจหรือโอนอ่อนตามสัญชาตญาณของร่างกายกันแน่แต่ไม่ว่าจะฟังอย่างไร ก็ควรเอียงไปทางหนุ่มคนนี้หรือเปล่าถึงอย่างไร ร่างกายกับจิตใจก็สำ คัญกว่าตำแหน่งงานมาก!ผยาบาลน้อยสูดหายใจลึกๆ เฮือกหนึ่งแล้วผูดว่า “หัวหน้าโจวอย่าโมโหเลยค่ะ หมอเสี่ยวเฉินก็คิดถึงผู้ป่วยนะคะ”
