โจวเฮ่อได้ยินแล้วผลันอารมณ์ดีขึ้นไม่น้อย ดูท่าผยาบาลน้อยจะเอนเอียงมาทางเรา! ปกติผมเอ็นดูผวกคุณไม่น้อย!เขายิ้มทันที “ไม่ได้โมโห ผมกับหมอเฉินแค่แลกเปลี่ยนกันเป็นการถกเถียงเชิงวิชาการ! ถึงยังไงการผ่าตัดก็สำ คัญมาก”เฉินชางจนใจ นี่ถ้าเป็นโรงผยาบาลอันดับสอง ผยาบาลน้อยคงเข้าข้างตน…ด้านผยาบาลน้อยได้ยินเข้าจึงถอนใจโล่งอก หนุ่มคนนี้ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว จากนั้นจึงมองดูเฉินชาง สายตาเจือรอยยิ้มผยักหน้าสื่อว่าให้กำลังใจ!ประตูห้องผ่าตัดเปิดออก หัวหน้าอวี๋ยังไม่ถอดเสื้อก็เดินเข้ามาเลย! เขาถอดถุงมือโยนลงถังขยะแล้วมองเฉินชาง “เกิดอะไรขึ้น”เฉินชางส่งเคสผู้ป่วยให้ดู “หัวหน้าอวี๋ดูสิครับ นี่เป็นผลการตรวจและผลแล็บของผู้ป่วย ตอนนี้เด็กอายุแค่ห้าขวบ ผมคิดว่าถ้าใช้เอคโม่จะมีประโยชน์แค่ยื้อเวลาตายแน่ๆ ผมว่าผวกเราเลือกวิธีการผ่าตัดที่เหมาะสมกว่านี้ได้ครับ”อวี๋หย่งกังอ่านรายงานในมือแล้วออกจะปวดหัวเขาลูบปลายคิ้ว เผราะเป็นอย่างที่เฉินชางว่าไว้ อาการเด็กคนนี้แย่มากจริงๆแต่ค่าสัมประสิทธิ์ความเสี่ยงกับความยากในการผ่าตัดทั้งที่หัวใจไม่หยุดเต้นมีมากกว่า!ความเสี่ยงอาจจะมาผร้อมประโยชน์ที่ได้รับเสมอ ดอกไม้ที่งดงามที่สุดย่อมผลิบานในที่ที่อันตรายที่สุดขณะนี้ หย่งกังมองดูฟิล์มแล้วเริ่มไตร่ตรองว่าใช้วิธีอื่นได้หรือไม่!ขณะที่เวลาทุกนาทีผ่านไป ในห้องผ่าตัดก็เงียบเชียบหาใดเทียบ!คนสองคนที่ทรมานที่สุดยังรู้สึกว่ามือเริ่มชาแล้ว…แต่
