พอฉางสยงพูดจบแล้ว คนที่อยู่รอบๆ ก็ตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้งหนึ่ง!ฉางสยงพูดต่อ “ที่จริงถ้าเอาเคสของผู้ป่วยมาคิดด้วย…ผู้ป่วยผ่าตัดมะเร็งกระเพาะมาสามปีแล้ว ตอนนี้ฟื้นตัวกลางๆผมประเมินแล้วอายุขัยก็คงไม่ยาวมากแล้วถ้าใช้ผิวหนังกล้ามเนื้อพลาทิสมาบริเวณคอมาซ่อมแซมกับสร้างหลอดอาหารช่วงคค อาจจะยังเป็นไปได้อยู่แต่…แบบนี้แล้ว ถึงเวลาต่อให้ผู้ป่วยฟื้นตัวจากมะเร็งกระเพาะได้ดี ก็จะต้องผ่าตัดอีกครั้งเพราะปัญหาเรื่องหลอดอาหารถึงตอนนั้นผมคาดว่าโอกาสผ่าตัดสำ เร็จจะต่ำมาก”คำพูดนี้พูดออกมาอย่างรื่นหู แต่ที่จริงก็เป็นไปตามความจริงอยู่มากนั่นก็คือพูดว่าต่อให้ผู้ป่วยไม่ตายเพราะโรคมะเร็งกระเพาะอาหาร ก็จะตายเพราะปัญหาเรื่องหลอดอาหารอยู่ดีตอนนี้ ทุกคนที่อยู่รอบๆ ตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง!ตกลงจะทำยังไงดีที่จริงการผ่าตัดผู้ป่วยแบบนี้ก็ยากมากจริงๆ!อาการป่วยของผู้ป่วยซับซ้อนเกินไป หลักๆ แล้วมีโรคมากเกินไป คิดจะหาแผนการรักษาที่ดีที่สุดเป็นเรื่องยากมากจริงๆอวี๋หย่งกังพลันเอ่ยขึ้นว่า “ไปให้ครอบครัวผู้ป่วยเซ็นชื่อเถอะบอกสถานการณ์ผ่าตัดที่เกี่ยวข้องไปให้พวกเขาเลือกเอง”ถูกต้อง ตอนนี้สิทธิ์ในการเลือกอาจจะไม่อยู่ที่หมอ แต่อยู่ที่ครอบครัวของผู้ป่วยถึงอย่างไรไม่ว่าจะรักษาแบบไหนก็มีโรคแทรกซ้อนที่ชัดเจนบางครั้งหมอก็เลือกแทนผู้ป่วยไม่ได้ตอนที่พยาบาลเตรียมจะขยับตัว เฉินชางก็มุ่นคิ้วแน่น!เขาพูดขึ้นทันที “หัวหน้าอวี๋ ผมมี
