คำพูดของจางหย่วนทำให้อวี๋หย่งกังเสียดายไปตั้งนาน!เสียดายมาก!ก่อนหน้านี้เขาเคยหารือเรื่องนี้กับหัวหน้าหวังแห่งวิทยาลัยการแพทย์ปักกิ่งยูเนี่ยน ประเด็นหลักๆ ได้ข้อสรุปแล้ว แต่…มักรู้สึกว่าขาดอะไรไปความจริงองค์กรทางการแพทย์และสุขภาพต่างประเทศงกเรื่องนี้มากแม้ภายนอกดูเหมือนเปิดตัวอย่างยิ่งใหญ่จัดงานแถลงเทคโนโลยีต่างๆ นานา…ในความเป็นจริง ก็แค่การขายของขององค์กรทางการแพทย์คนนอกอาจเรียนรู้เทคโนโลยีแกนหลักที่แท้จริงไม่ได้เลยสุดท้ายแล้วก็ต้องไปวิเคราะห์เองเพราะฉะนั้นเมื่อครู่นี้ อวี๋หย่งกังยังแอบดีใจว่าได้เจอคนหนุ่มที่อาจจะจบจากต่างประเทศมา พามาร่วมแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันได้ คิดไม่ถึงว่าจะพลาดโอกาสนี้ไปจนได้อวี๋หย่งกังอดถามไม่ได้ “คุณไม่ถามชื่อ ไม่ขอช่องทางติดต่อเลยเหรอ”“จริงสิ หยางฮุ่ยก็อยู่ ทำไมวันนี้เธอไม่บ้าผู้ชาย ขอเบอร์โทรอะไรสักหน่อย”จางหย่วนสำ ลักน้ำลายทีหนึ่ง กลั้นขำไว้ หยางฮุ่ยเองก็ตบหน้าผาก ถอนหายใจไม่หยุด!นั่นสิ ทำไมวันนี้ฉันถึงได้หวงตัวได้ล่ะสาวโสดสูงอายุอย่างฉันกลับมีความหวงตัวแบบนี้ รีบทิ้งมันไปซะ! ไม่อยากออกเรือนแล้วหรือไง!จางหย่วนคิดไม่ถึงว่าหัวหน้าอวี๋ที่ปกติหน้านิ่งจะล้อเล่นแบบนี้เป็นด้วย ยากจะได้เห็นจริงๆ!หรือชายหนุ่มเมื่อครู่นี้มีความลึกลับอะไรภายใต้ความประหลาดใจ จางหย่วนอดถามไม่ได้ “หัวหน้า…มีธุระอะไรกับเขาหรือเปล่าครับ”อวี๋หย่งกังพูดอย่างเสียดาย “ผมอยากคุยเรื่องการอุด
