“พวกเราก็กำหนดวันจากการดูชะตาวันตกฟาก หวังว่าเทพเซียนเฒ่าคนนี้จะกำหนดให้เราสักวัน!”
ฉินเสี้ยวยวนพยักหน้า “ถือว่ามาเดินเล่น ถ้าไม่ได้ผมไปหาที่ภูเขาอวี้คนนั้นก็ได้ คนนั้นก็เก่งเหมือนกัน!”
ทุกคนยิ้มพลางเดินไปทางนั้น หลังจากเดินเข้าไปก็เห็นว่าประตูอารามเต๋านั้นเปิดออกอย่างรวดเร็ว
นักพรตเฒ่าที่แต่งชุดนักพรตคนหนึ่งเดินออกมาจากข้างใน มีสุนัขสีดำสนิทตัวหนึ่งตามหลังอยู่
พวกเฉินต้าไห่อึ้งไปครู่หนึ่ง นี่คงเป็นเทพเซียนเฒ่าคนนั้นใช่ไหม
ทันใดนั้นทุกคนก็เดินไปข้างหน้าด้วยกัน
แต่นักพรตเฒ่าเหมือนจะตรงมาหาทุกคน
พอเดินเข้าไปใกล้ นักพรตเฒ่าคนนี้ก็ยิ้มแล้วมองดูทุกคน “มานั่งข้างในเถอะ!”
ทุกคนสบตากัน “พวกเราเป็นคนมีวาสนาเหรอ”
นักพรตเฒ่าคนนี้หัวเราะแหะๆ “ได้พบกันก็เป็นวาสนา”
