ในฤดหนาว ยามลมหนาวพัดหวีดหวิวยิ่งเพิ่มความหนาวเหน็บ
ต่อให้ใส่เสื้อผ้าค่อนข้างหนา แต่ก็ไม่ค่อยช่วยอะไร
พอนั่งอยู่ในรถ เปิดฮีทเตอร์อยู่นาน ทุกคนจึงเริ่มอุ่นขึ้นมา
แต่พออุ่นก็ง่วงนอนได้ง่าย
เหล่าฉินนั่งอยู่ที่นั่งข้างคนขับ หลังพิงเก้าอี้ หนังตาค่อนข้างบวม พออายุมากแล้วก็เป็นเช่นนี้ หลังจากอดนอนตาก็จะบวมน้ำได้ง่าย
ส่วนฉินเยว่พิงไหล่เฉินชางอยู่ ตาโตๆ จ้องหน้าต่างกระจกบนหลังคารถ มองดูท้องฟ้ามืดมิด ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่
รถเคลื่อนตัวไปตามถนนบนภูเขา ฉินเยว่กระซิบข้างหูเฉินชางเบาๆ ว่า “คุณจะตบตีฉันไหม”
เฉินชางอึ้งไป อดยิ้มไม่ได้ “ไม่ทำอยู่แล้ว”
ฉินเยว่ถามต่อ “งั้นคุณจะเล่นการพนันไหม”
เฉินชางส่ายหน้าอีก
เขาไม่ใช่คนชอบการพนัน เขาย่อมชอบความมั่นคงมากกว่า
เขาไม่เข้าใจเรื่องหุ้นจึงไม่แตะ แน่นอนว่าระบบจะไปแตะไหมก็เป็นเรื่องของระบบ ไม่เกี่ยวข้องกับเฉินชาง
กองทุนยิ่งแล้วใหญ่ ตอนนี้วางเงินจือฟู่เป่าสองหมื่นหยวนไว้ในอวี้เอ๋อเป่า[1]เพื่อกินดอกเบี้ยวันละหนึ่งหยวนห้าเหมาก็ไม่ไปลงกองทุน
อาจเป็นเพราะอาชีพทำให้เป็นแบบนี้ เขาจึงไม่เชื่อในสิ่งที่ไม่น่าเชื่อถือเลย!
เขาชอบความรู้สึกสบายใจน่าเชื่อถือมากกว่า
ที่จริ
