งเขาไม่รู้ว่าฉินเยว่ก็รู้สึกแบบนี้เหมือนกัน
ที่จริงนิสัยคนเราก็มีอัตลักษณ์ของแต่ละคน
ตอนที่คนเราคบหากัน ที่จริงแล้วลักษณะถ้อยคำ ท่าทาง การสนทนาและการทำเรื่องต่างๆ ก็เผยให้เห็นนิสัยของคุณได้ทั้งนั้น
และเฉินชางทำให้คนอื่นรู้สึกกระตือรือร้น สบายใจและเชื่อถือได้
เฉินชางมีสามข้อนี้อยู่เสมอ
พอกลับถึงบ้านก็เจ็ดโมงแล้ว ฉินเยว่เผลอหลับไประหว่างทาง ฉินเสี้ยวยวนก็ง่วงจนหาว
ดังนั้นเฉินต้าไห่จึงขับรถค่อนข้างช้าและนิ่มมาก
พอถึงบ้านฟ้าก็สว่างแล้ว
ฉินเยว่ถูกเฉินชางปลุกให้ตื่น พบว่าตนเองหนุนแขนเฉินชางนอนมาตลอด หลับสบายดีมาก
เมื่อเธอตื่นแล้วจึงอดนวดให้เฉินชางอย่างรักใคร่ไม่ได้ “ง่วงไหม ฉันหนุนแขนคุณนอน เหน็บกินหรือเปล่า”
เฉินชางยิ้ม “ไม่เลย!”
ส่วนเหล่าฉินกับเฉินต้าไห่ลงจากรถแล้ว
ฉินเยว่กระซิบข้างหูเฉินชางพลางยิ้มระรื่น “งั้นต่อไปฉันก็จะหนุนแขนคุณนอน! สบายเกินไปแล้ว โดยเฉพาะตรงไบเซ็ปนี่ นิ่มๆ กำลังดีเลย”
เฉินชางอดหัวเราะไม่ได้ ชี้แขนเสื้อของตน “งั้นต่อไปตอนนอนคุณห้ามน้ำลายหกแล้วนะ”
พอฉินเยว่ได้ยินก็เห็นว่ามีรอยประทับชื้นๆ อยู่บนแขนเสื้อเฉินชาง ทันใดนั้นหน้าก็แดงขึ้นอย่างห้ามไม่ได้!
“ฉันไม่ได้
