น้ำลายหกไหมล่ะ!”
“ตรงนี้มันเพราะรถโคลงเคลง ก็เลยทำให้น้ำลายไหลออกมาหรอก!”
เฉินชางอดหัวเราะไม่ได้ “ฮ่าๆๆ…เชื่อแล้วจ้า!”
ฉินเยว่นั่งอยู่บนรถ จู่ๆ ก็ไม่อยากลงมา ดื่มด่ำช่วงเวลาอันงดงามของทั้งสองคน ตอนนี้แสงอาทิตย์ยามรุ่งสางส่องผ่านกระจกเข้ามาฉายลงบนใบหน้าของทั้งสองพอดี
ทันใดนั้นเฉินชางก็รู้สึกถึงความสุขและอบอุ่น!
ยิ่งตั้งตาคอยวันที่จะได้อยู่ด้วยกันแล้วสิ! ทุกเช้าวันใหม่มีคุณเคียงใกล้ใต้แสงตะวัน จะรู้สึกดีขนาดไหนนะ!
พอนึกถึงตรงนี้ ฉินเยว่ก็กลอกตาดวงโต ยู่ปากหันไปจะขโมยจูบเฉินชาง!
แต่ในตอนนี้เอง จู่ๆ เฉินชางก็หันตัวมา!
ทันใดนั้น ทั้งสอง…ก็ชนกัน!
ทั้งสองสบสายตากัน
ความหยอกเย้า อบอุ่นและหนักแน่นในดวงตาเฉินชาง เป็นดั่งภูเขา…
ความหวั่นไหว เขินอายในดวงตาฉินเยว่ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความอบอุ่นและโหยหา
ใครว่าตอนจูบต้องหลับตา
มองดูแสงแดดฉายส่องที่ใบหน้าทั้งสอง มองดูกันอยู่เงียบๆ แต่ในดวงตากลับมีแต่ความสุขใจและอบอุ่น
ใครก็ไม่อยากผละออก!
“เฉินชาง กินข้าวได้แล้ว ทำอะไรอยู่บนรถน่ะ กินข้าวแล้วรีบไปพัก!” หยางจยาฮุ่ยออกมาเร่งแล้ว
ทั้งสองจึงแยกออกจากกันทั้งที่อาวรณ์!
ฉินเยว่ยู่ริมฝีปากน้อย “ใครให้คุณมาจูบ
