ฉัน!”
เฉินชางถลึงตาใส่ “เจ๊ คราวนี้คุณขยับปากก่อนไหมล่ะ…ทางผมนี่เรียกว่าป้องกันตัวเอง!”
ฉินเยว่กลอกตามองบน “ป้องกันตัวเองบ้านคุณใช้ปากป้องกันหรือไง!”
เฉินชางพยักหน้ายืนยัน “แหงอยู่แล้ว ผมลงมือไม่ได้ด้วย จะว่าไปแล้ว…สัตบุรุษตกลงกันด้วยฝีปากหาใช่กำลัง ผมเอาปากมาป้องการตัวเองแล้วมีปัญหาเหรอ”
การเถียงข้างๆ คูๆ ของเฉินชางทำให้ฉินเยว่หัวเราะอย่างอดไม่ได้
“งั้น…คุณป้องกันตัวอีกทีสิ แล้วพวกเราค่อยไปกินข้าว!”
เฉินชางยิ้มให้ “ไม่ได้!”
ฉินเยว่ได้ยินเข้าก็โมโหใหญ่โตทันที “บังอาจ ไม่ได้ก็ต้องได้! อื้อๆ…อือ…อืม!”
เสียงพูดของฉินเยว่ยังไม่ทันเงียบลง เฉินชางก็ออกโจมตีเองเสียแล้ว!
จากนั้นจึงผลักประตูรถออกแล้วลงมาจากรถ!
ทิ้งให้ฉินเยว่เหม่ออยู่ในรถคนเดียว
ฉินเยว่อดกลอกตาไม่ได้ “หนีอะไรเล่า”
พูดจบก็ดูดเลียริมฝีปาก พลันยิ้มน้อยยิ้มใหญ่
ดีมาก!
จู่โจมเองเป็นแล้ว
ดูท่า…พี่สวีโหรวจะพูดถูก ผู้ชายก็ควรสอนกัน!
หึๆๆๆๆ!
ฉินเยว่ลงจากรถอย่างดีอกดีใจ รู้สึกประสบความสำเร็จมาก
ต่อให้พรุ่งนี้เฉินชางพิชิตทั้งโลกได้ ขอแค่ฉินเยว่พิชิตเฉินชางได้ เท่านี้ก็พอแล้ว!
ดีงาม!
ตอนฉินเยว่เพิ่งลงจากรถ ก็ได้กลิ่นหอมตีกระทบหน้า!
“
