ิ่งย่ำแย่ แม้จะถูกกระตุ้นให้อาเจียนเอาไดคลอร์วอสออกมามากแล้วก็ตาม
ทางหลี่ตันสูดหายใจลึกๆ เฮือกหนึ่ง “เฉินชาง…”
เฉินชางเห็นหลี่ตันพูด จึงเอ่ยถามทันทีว่า “มีอะไรครับ”
หลี่ตันหอบหายใจ “คะ…ความจริงแล้วฉันไม่อยากตาย…” ระหว่างที่พูด น้ำตาก็ไหลออกมา
แม่ของหวังฟ่านที่อยู่ด้านหนึ่งเริ่มร้องไห้
“ตันตัน ไม่เป็นไร ลูกจะไม่ตาย! พวกเราต้องช่วยลูกให้ได้ ใช้เงินเท่าไรก็จะช่วยลูกให้ได้ แม่รับรอง!”
หลี่ตันแสบจมูก ยิ้มทั้งน้ำตาเสียแล้ว…
“แม่…หนะ…หนูวู่วามไปแล้วค่ะ หนูแค่หวังดีกับบ้านนี้…
หนูกลัวหวังฟ่านจะเล่นพนันอีก...
ที่เขาตบหนู จริงๆ แล้วหนูไม่โกรธเลย หนูแค่ไม่อยากให้เขาเล่นพนันแล้ว…หนูอยากมีลูกกับเขา…ซื้อบ้านกับเขาเร็วๆ หน่อย…”
พูดออกมาประโยคเดียว ทำเอาคนในครอบครัวหวังฟ่านสะอื้นไห้อย่างขมขื่น
ขนาดฉินเยว่ยังอดใจอ่อนยวบไม่ได้
……
พอมาถึงแผนกฉุกเฉินโรงพยาบาลประชาชนเมืองจิ้นหยาง เฉินชางก็รีบอุ้มหลี่ตันกระโจนเข้าไปในแผนกฉุกเฉินทันที
“เตรียมเตียงเคลื่อนย้ายผู้ป่วย!”
“ผู้ป่วยได้รับพิษไดคลอร์วอส เตรียมการกู้ชีพให้พร้อม!”
“เตรียมอุปกรณ์ล้างท้อง…”
เฉินชางเข้ามาแล้วสั่งการอย่างร้อนรน
เสิ่่นซิวหย่วนที่อยู่เวร
